بیماری کلستئاتوم (Cholesteatoma)

دیدن این مقاله:
30
همراه

بیماری کلستئاتوم (Cholesteatoma) نوعی تجمع غیرطبیعی سلول‌های پوست و کراتین در گوش میانی یا بخش ماستوئید استخوان گیجگاهی است. این ضایعه سرطانی نیست، اما می‌تواند به‌تدریج رشد کند و به پرده گوش، استخوانچه‌های شنوایی و ساختارهای مجاور آسیب بزند. به همین دلیل، تشخیص و درمان به‌موقع آن اهمیت زیادی دارد.  با وبلاگ سایت پزشکی روبرو برای خواندن توضیحات بیشتر درباره این موضوع همراه باشید. همچنین می‌توانید با انواع بیماری ها، علائم و درمان هر کدام  و همچنین با بیماری های گوش و حلق و بینی در سایت رو به رو آشنا شوید.

گاهی اولین نشانه فقط ترشح بدبوی یک گوش یا کاهش تدریجی شنوایی است. همین ظاهر نسبتاً ساده باعث می‌شود بعضی افراد آن را با عفونت معمولی گوش اشتباه بگیرند و درمان را عقب بیندازند. نکته مهم اینجاست که کلستئاتوم معمولاً با درمان خانگی یا مصرف خودسرانه آنتی‌بیوتیک از بین نمی‌رود و در بسیاری از بیماران، درمان اصلی جراحی است.

بیماری کلستئاتوم چیست؟

کلستئاتوم در واقع تجمع اپی‌تلیوم سنگفرشی کراتینه و مواد پوستی در فضایی است که چنین بافتی نباید در آن جمع شود. این توده ممکن است پشت پرده گوش، در حفره گوش میانی یا داخل ماستوئید تشکیل شود. با بزرگ‌تر شدن ضایعه، التهاب مزمن و فشار موضعی می‌توانند باعث تخریب استخوان‌های اطراف شوند.

کلستئاتوم در کدام قسمت گوش تشکیل می‌شود؟

شایع‌ترین محل درگیری گوش میانی، به‌خصوص نواحی بالایی پرده گوش و فضای اپی‌تیمپانوم است. در مراحل پیشرفته‌تر، بیماری می‌تواند وارد سلول‌های هوایی ماستوئید شود؛ بخشی از استخوان جمجمه که درست پشت گوش قرار دارد.

آیا کلستئاتوم سرطان یا یک کیست معمولی است؟

کلستئاتوم سرطان نیست و به معنای وجود تومور بدخیم محسوب نمی‌شود. بااین‌حال، رفتار آن کاملاً بی‌خطر هم نیست. این ضایعه می‌تواند استخوان را فرسوده کند و در صورت گسترش، ساختارهای مسئول شنوایی، تعادل و حرکت عضلات صورت را درگیر کند. (NCBI)

اسم‌های دیگر بیماری کلستئاتوم

در منابع پزشکی بیشتر همان واژه Cholesteatoma یا «کلستئاتوم گوش میانی» استفاده می‌شود. گاهی اصطلاحاتی مانند «کیست پوستی گوش میانی» یا «توده کراتینی گوش» نیز شنیده می‌شوند، اما این عبارت‌ها تعریف کاملاً دقیقی از بیماری نیستند.

کلستئاتوم را نباید با جرم گوش، کیست چربی یا تومورهای گوش یکی دانست. ماهیت، محل تشکیل و روش درمان این مشکلات با یکدیگر تفاوت دارد.

انواع کلستئاتوم گوش

از نظر علت ایجاد، کلستئاتوم معمولاً به نوع مادرزادی و اکتسابی تقسیم می‌شود. نوع اکتسابی نیز ممکن است در اثر فرورفتگی پرده گوش یا آسیب مستقیم پرده ایجاد شود.

کلستئاتوم اکتسابی

اختلال تهویه گوش میانی می‌تواند فشار منفی ایجاد کند و بخشی از پرده گوش را به داخل بکشد. این فرورفتگی به‌مرور به محلی برای تجمع کراتین تبدیل می‌شود و زمینه تشکیل کلستئاتوم را فراهم می‌کند.

پارگی پرده گوش، عفونت‌های مزمن و بعضی جراحی‌های قبلی گوش نیز می‌توانند در ایجاد شکل ثانویه کلستئاتوم نقش داشته باشند. (NCBI)

کلستئاتوم مادرزادی

در نوع مادرزادی، بافت کراتینه از دوره رشد جنینی در گوش میانی باقی می‌ماند. این نوع بیشتر در کودکان دیده می‌شود و ممکن است تا مدت‌ها هیچ ترشح یا علامت واضحی ایجاد نکند.

علت ابتلا به کلستئاتوم

یکی از مهم‌ترین عوامل ایجاد نوع اکتسابی، اختلال عملکرد شیپور استاش است. شیپور استاش فشار گوش میانی را تنظیم می‌کند. اگر این مسیر به‌خوبی کار نکند، فشار منفی می‌تواند پرده گوش را به سمت داخل بکشد و «پاکت فرورفتگی» ایجاد کند.

عفونت‌های مکرر گوش میانی، پارگی پرده گوش و آسیب‌های قبلی نیز با افزایش خطر ارتباط دارند. البته هر فردی که عفونت گوش داشته باشد دچار کلستئاتوم نمی‌شود.

موارد مهم مرتبط با ایجاد بیماری عبارت‌اند از:

  • اختلال تهویه گوش میانی
  • فرورفتگی مزمن پرده گوش
  • عفونت مکرر یا مزمن گوش
  • پارگی پرده گوش
  • آسیب یا برخی جراحی‌های قبلی گوش
  • وجود نوع مادرزادی از دوران جنینی

نشانه‌های بیماری کلستئاتوم

ترشح مزمن یا بدبوی گوش یکی از نشانه‌های شناخته‌شده کلستئاتوم است. کاهش شنوایی یک‌طرفه نیز بسیار شایع است و معمولاً به علت آسیب پرده گوش یا استخوانچه‌های شنوایی اتفاق می‌افتد. (Cleveland Clinic)

ترشح بدبو و مداوم از گوش

ترشح ممکن است بارها پس از مصرف قطره یا آنتی‌بیوتیک کمتر شود و دوباره برگردد. همین الگوی عودکننده اهمیت دارد. ترشح مداوم یک گوش، به‌خصوص همراه با کاهش شنوایی، باید توسط متخصص گوش و حلق و بینی بررسی شود.

کاهش شنوایی، احساس پری گوش و وزوز

فرد ممکن است احساس کند صدای تلویزیون یا مکالمه را از یک گوش ضعیف‌تر می‌شنود. وزوز، فشار داخل گوش و احساس گرفتگی نیز ممکن است وجود داشته باشد.

سرگیجه، درد و علائم هشداردهنده

سرگیجه، عدم تعادل یا درد می‌تواند در بیماری گسترده‌تر دیده شود. ضعف یا افتادگی یک طرف صورت، سردرد شدید، تب، اختلال تعادل قابل توجه یا علائم عصبی نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است؛ زیرا ممکن است نشانه درگیری ساختارهای حساس اطراف گوش باشد. (NCBI)

نحوه تشخیص کلستئاتوم

تشخیص معمولاً با شرح حال و معاینه دقیق گوش شروع می‌شود. پزشک با اتوسکوپ یا میکروسکوپ گوش به دنبال پاکت فرورفتگی، مواد سفید کراتینی، ترشح، سوراخ پرده یا تغییرات غیرطبیعی می‌گردد.

شنوایی‌سنجی

ادیومتری مشخص می‌کند افت شنوایی از چه نوع و تا چه اندازه است. بررسی هدایت هوایی و استخوانی، آستانه دریافت گفتار و گاهی تمپانومتری می‌توانند اطلاعات مهمی درباره عملکرد گوش میانی بدهند. (NCBI)

سی‌تی اسکن گوش

سی‌تی‌اسکن با برش‌های ظریف از استخوان تمپورال می‌تواند میزان تخریب استخوان و گسترش بیماری را نشان دهد. این بررسی برای شناخت آناتومی قبل از جراحی و بررسی برخی عوارض ارزش بالایی دارد.

MRI و تصویربرداری DWI

MRI در همه بیماران الزاماً لازم نیست. MRI با تکنیک diffusion-weighted یا DWI به‌خصوص برای تشخیص بیماری باقی‌مانده یا عودکرده پس از جراحی کاربرد مهمی دارد. بررسی‌های تخصصی جدید، نقش این روش را در پیگیری چندساله بیماران برجسته کرده‌اند. (PubMed Central (PMC))

روش‌های درمان کلستئاتوم

هدف درمان فقط قطع ترشح نیست؛ باید بافت بیماری‌زا حذف شود و خطر تخریب بیشتر کاهش یابد. به همین دلیل، در بیشتر موارد درمان قطعی کلستئاتوم بر پایه جراحی است. (Cleveland Clinic)

جراحی کلستئاتوم

نوع جراحی به محل و وسعت بیماری، وضعیت شنوایی، ماستوئید و استخوانچه‌ها بستگی دارد. تمپانوپلاستی برای بازسازی پرده و ساختارهای گوش میانی و ماستوئیدکتومی برای پاک‌سازی بیماری از ماستوئید از روش‌های رایج هستند.

گاهی جراح می‌تواند هم‌زمان زنجیره استخوانچه‌ای را نیز بازسازی کند. در بعضی بیماران، ترمیم شنوایی به مرحله دیگری موکول می‌شود تا ابتدا مطمئن شوند بیماری کاملاً کنترل شده است.

توصیه متخصص

هدف اول جراحی ایجاد گوشی «ایمن و خشک» و جلوگیری از گسترش بیماری است. بهبود شنوایی اهمیت دارد، اما همیشه تضمین‌شده نیست و در بعضی موارد شنوایی می‌تواند بدون تغییر بماند یا حتی کاهش پیدا کند. (NCBI)

درمان دارویی کلستئاتوم

هیچ قرص یا قطره‌ای نمی‌تواند توده کلستئاتوم را حل کند. دارو بیشتر برای کنترل عفونت، ترشح و التهاب همراه بیماری استفاده می‌شود.

قطره‌های آنتی‌بیوتیکی ممکن است با تشخیص پزشک تجویز شوند. نوع دارو باید با توجه به وضعیت پرده گوش انتخاب شود؛ بنابراین استفاده خودسرانه از قطره‌های قدیمی موجود در خانه تصمیم ایمنی نیست.

اگر عفونت شدید یا گسترده وجود داشته باشد، پزشک ممکن است درمان‌های دیگری نیز تجویز کند. کنترل عفونت قبل از جراحی می‌تواند وضعیت گوش را برای عمل مناسب‌تر کند، اما جای جراحی لازم را نمی‌گیرد. (NCBI)

درمان خانگی کلستئاتوم

درمان خانگی برای حذف کلستئاتوم وجود ندارد. روغن، قطره‌های گیاهی، الکل، آب‌اکسیژنه یا شست‌وشوی خودسرانه گوش نمی‌توانند توده پشت پرده را خارج کنند و ممکن است وضعیت گوش آسیب‌دیده را بدتر کنند.

کار مفیدی که در خانه می‌توان انجام داد، خشک نگه‌داشتن گوش طبق توصیه پزشک و پرهیز از واردکردن گوش‌پاک‌کن یا اشیای دیگر به مجرای گوش است. پس از جراحی نیز دستور جراح درباره حمام، شنا و مراقبت از پانسمان اولویت دارد. (MSD Manuals)

عوارض و خطرات کلستئاتوم

چرا پزشکان روی درمان این بیماری حساس‌اند؟ چون کلستئاتوم در فضایی کوچک قرار گرفته که چند ساختار حیاتی کنار یکدیگر قرار دارند.

تخریب استخوانچه‌ها و کاهش شنوایی

استخوانچه‌های چکشی، سندانی و رکابی وظیفه انتقال صدا را برعهده دارند. فرسایش این زنجیره می‌تواند کاهش شنوایی هدایتی ایجاد کند.

آسیب عصب صورت و گوش داخلی

گسترش بیماری ممکن است کانال عصب صورت یا ساختارهای تعادلی گوش داخلی را درگیر کند. ضعف صورت، سرگیجه شدید و اختلال تعادل از نشانه‌هایی هستند که اهمیت ارزیابی فوری را بیشتر می‌کنند.

عوارض داخل جمجمه

در بیماری پیشرفته، عفونت می‌تواند به ساختارهای داخل جمجمه گسترش یابد. مننژیت، آبسه داخل جمجمه و ترومبوز سینوس سیگموئید از عوارض نادر اما جدی گزارش‌شده هستند. (NCBI)

کلستئاتوم در کودکان و دوران بارداری

کلستئاتوم در کودکان

کودکان می‌توانند به نوع مادرزادی یا اکتسابی مبتلا شوند. نوع مادرزادی گاهی هنگام معاینه معمول و به شکل توده سفید پشت پرده سالم گوش کشف می‌شود.

کاهش شنوایی در کودکان اهمیت ویژه‌ای دارد، چون در سنین رشد می‌تواند بر گفتار، یادگیری و عملکرد تحصیلی اثر بگذارد. بررسی‌های تخصصی اطفال نیز بر پیگیری طولانی‌مدت بعد از درمان تأکید دارند. (PubMed)

کلستئاتوم در دوران بارداری

بارداری به‌خودی‌خود علت شناخته‌شده کلستئاتوم محسوب نمی‌شود. اگر بیماری در دوران بارداری تشخیص داده شود، تصمیم درباره زمان تصویربرداری یا جراحی باید با توجه به شدت بیماری، وجود عارضه و سن بارداری توسط متخصص گوش و حلق و بینی و متخصص زنان گرفته شود.

بیماری همراه با علائم عصبی، عفونت شدید یا عارضه جدی نباید صرفاً به دلیل بارداری بدون ارزیابی رها شود. از طرف دیگر، مصرف هر نوع آنتی‌بیوتیک یا قطره گوش در بارداری باید با نظر پزشک انجام شود.

تفاوت بیماری کلستئاتوم در مردان و زنان

از نظر علائم اصلی، روش تشخیص و اصول درمان، تفاوت بالینی مهم و ثابتی میان زنان و مردان وجود ندارد. در هر دو جنس، ترشح گوش، کاهش شنوایی و عفونت‌های عودکننده می‌توانند دیده شوند.

برخی مطالعات قدیمی‌تر درباره کلستئاتوم مادرزادی در کودکان، تعداد موارد بیشتری را در پسران گزارش کرده‌اند؛ اما این موضوع به معنی متفاوت بودن درمان در زنان و مردان نیست. تصمیم درمانی بر اساس وسعت بیماری و وضعیت گوش گرفته می‌شود، نه جنسیت بیمار. (PubMed)

رژیم غذایی مناسب برای کلستئاتوم

رژیم غذایی خاصی برای از بین بردن کلستئاتوم شناخته نشده است. حذف قند، مصرف مکمل یا خوردن غذای خاص نمی‌تواند توده کراتینی گوش میانی را درمان کند.

برای فردی که قرار است جراحی شود، تغذیه متعادل حاوی پروتئین، میوه، سبزی و مایعات کافی می‌تواند به سلامت عمومی و ترمیم بدن کمک کند. اگر بیماری زمینه‌ای مانند دیابت وجود دارد، کنترل قند خون پیش از عمل اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

پیشگیری از کلستئاتوم

پیشگیری از نوع مادرزادی عملاً امکان‌پذیر نیست. درباره نوع اکتسابی نیز نمی‌توان از همه موارد جلوگیری کرد، اما رسیدگی مناسب به مشکلات مزمن گوش می‌تواند احتمال تأخیر در تشخیص را کاهش دهد.

چند اقدام ساده ارزش زیادی دارند:

  • عفونت‌های مکرر گوش را بدون بررسی رها نکنید.
  • ترشح مداوم یا بدبوی یک گوش را طبیعی تلقی نکنید.
  • از واردکردن گوش‌پاک‌کن و اشیای دیگر به عمق گوش خودداری کنید.
  • پرده گوش آسیب‌دیده را طبق برنامه متخصص پیگیری کنید.
  • کاهش شنوایی یک‌طرفه را جدی بگیرید.
  • پس از جراحی، معاینات دوره‌ای را حتی در نبود علامت ادامه دهید.

طول درمان کلستئاتوم چقدر است؟

زمان درمان برای همه یکسان نیست. وسعت بیماری، نوع جراحی و وضعیت شنوایی تعیین می‌کند دوره بهبودی چقدر طول بکشد.

طبق راهنمای NHS، بهبودی کامل پس از جراحی در بسیاری از افراد حدود ۶ تا ۸ هفته زمان می‌برد. بازگشت به کار ممکن است زودتر انجام شود، اما فعالیت‌هایی مانند شنا معمولاً تا مدتی محدود می‌شوند. (Wirral Health & Care)

نکته مهم‌تر، پیگیری بلندمدت است. کلستئاتوم می‌تواند پس از جراحی باقی بماند یا دوباره تشکیل شود. به همین دلیل، معاینه دوره‌ای، شنوایی‌سنجی و در برخی بیماران MRI با تکنیک DWI برای چند سال ادامه پیدا می‌کند. (PubMed Central (PMC))

احتمال عود کلستئاتوم بعد از جراحی

برداشتن موفق کلستئاتوم پایان پیگیری نیست. احتمال عود به سن بیمار، وسعت ضایعه، نوع جراحی و باقی ماندن بافت بیماری وابسته است.

منابع تخصصی میزان‌های متفاوتی از عود گزارش کرده‌اند و همین اختلاف نشان می‌دهد نمی‌توان یک درصد ثابت را برای همه بیماران اعلام کرد. MSD Manual دامنه‌ای حدود ۱۰ تا ۴۰ درصد را بسته به شرایط بیمار و روش جراحی ذکر می‌کند. (MSD Manuals)

پیگیری بعد از درمان

بازگشت ترشح، افت شنوایی، درد مداوم یا احساس فشار جدید در گوش باید بررسی شود. نبود علامت هم دلیل مناسبی برای قطع پیگیری نیست، چون بیماری باقی‌مانده می‌تواند در مراحل اولیه خاموش باشد.

سوالات متداول درباره بیماری کلستئاتوم

آیا کلستئاتوم خطرناک است؟

اگر زود تشخیص داده و درمان شود، معمولاً می‌توان بیماری را کنترل کرد. درمان‌نشدن آن می‌تواند به استخوانچه‌های شنوایی، عصب صورت، گوش داخلی و در موارد نادر ساختارهای داخل جمجمه آسیب برساند.

آیا کلستئاتوم سرطان است؟

خیر. کلستئاتوم ضایعه بدخیم و سرطانی نیست، اما رفتار موضعی مخربی دارد و به همین دلیل نباید بی‌خطر تلقی شود.

آیا کلستئاتوم خودبه‌خود از بین می‌رود؟

خیر. کلستئاتوم تشکیل‌شده معمولاً خودبه‌خود محو نمی‌شود و دارو نیز نمی‌تواند بافت آن را حذف کند. درمان قطعی در بیشتر بیماران جراحی است. (Cleveland Clinic)

آیا کلستئاتوم باعث ناشنوایی می‌شود؟

ممکن است. آسیب پرده گوش یا استخوانچه‌های گوش میانی می‌تواند شنوایی را کاهش دهد. شدت افت شنوایی در بیماران مختلف متفاوت است.

آیا جراحی کلستئاتوم شنوایی را برمی‌گرداند؟

در بعضی افراد شنوایی بهتر می‌شود، اما تضمینی وجود ندارد. اولویت جراحی حذف بیماری و ایجاد گوش ایمن است و نتیجه شنوایی به میزان آسیب قبلی و امکان بازسازی ساختارهای گوش بستگی دارد.

چه زمانی باید سریع به پزشک مراجعه کرد؟

ترشح مداوم بدبو، کاهش شنوایی یک‌طرفه و عفونت‌های عودکننده نیازمند بررسی تخصصی هستند. ضعف یا افتادگی صورت، سرگیجه شدید، تب بالا، سردرد شدید یا علائم عصبی نیاز به ارزیابی فوری دارند.

نتیجه‌گیری

بیماری کلستئاتوم (Cholesteatoma) سرطان نیست، اما یک بیماری بالقوه مخرب گوش محسوب می‌شود. ترشح بدبوی مداوم، کاهش شنوایی و عفونت‌های عودکننده از نشانه‌هایی هستند که نباید ماه‌ها با قطره‌های مختلف پنهان شوند.

تشخیص با معاینه تخصصی، شنوایی‌سنجی و در صورت نیاز CT یا MRI انجام می‌شود. دارو می‌تواند عفونت همراه را کنترل کند، اما در بیشتر موارد حذف کلستئاتوم نیازمند جراحی است. پیگیری بعد از درمان نیز بخش مهمی از مراقبت است، چون بیماری ممکن است باقی بماند یا دوباره ایجاد شود. مراجعه زودهنگام به متخصص گوش و حلق و بینی، بهترین راه برای کاهش خطر آسیب شنوایی و عوارض جدی‌تر است.

دیدگاهتان را بنویسید