تاکیکاردی فوق بطنی حملهای (Paroxysmal Supraventricular Tachycardia – PSVT)
- تاکیکاردی فوق بطنی حملهای (PSVT): وقتی مدار قلب اتصال کوتاه میکند
- اسمهای دیگر بیماری و اصطلاحات تخصصی
- نشانههای بیماری PSVT
- نحوه تشخیص بیماری
- علت ابتلا به PSVT
- تفاوت بیماری در مردان و زنان
- روشهای درمان
- درمان دارویی
- درمان خانگی و مانورهای واگ
- رژیم غذایی مناسب
- پیشگیری از PSVT
- عوارض و خطرات PSVT
- بیماری در کودکان و دوران بارداری
- طول درمان و دورنمای بیماری
- مکانیسم چرخش مجدد (Re-entry)
تاکیکاردی فوق بطنی حملهای (PSVT): وقتی مدار قلب اتصال کوتاه میکند
تاکیکاردی فوق بطنی حملهای یا PSVT، یکی از شایعترین و در عین حال دلهرهآورترین انواع اختلالات ریتم قلب (آریتمی) است. برای درک این بیماری، باید سیستم الکتریکی قلب را مانند سیمکشی یک ساختمان تصور کنید. در حالت عادی، الکتریسیته از یک نقطه شروع میشود و در مسیری مشخص حرکت میکند تا لامپها (عضلات قلب) را روشن کند. اما در PSVT، یک “اتصال کوتاه” یا یک سیم اضافی در طبقات بالای قلب (دهلیزها) وجود دارد. این سیم اضافی باعث میشود جریان برق به جای حرکت رو به جلو، در یک حلقه بسته گیر بیفتد و با سرعت بسیار زیاد دور خود بچرخد.
نتیجه این چرخش الکتریکی، ضربان قلبی است که ناگهان از ریتم آرام (مثلاً ۷۰ ضربه در دقیقه) به سرعت سرسامآور (۱۴۰ تا ۲۵۰ ضربه در دقیقه) میرسد. ویژگی بارز این بیماری، کلمه “حملهای” (Paroxysmal) است؛ به این معنی که تپش قلب به صورت ناگهانی شروع میشود و به همان ناگهانی قطع میشود، درست مثل روشن و خاموش کردن یک کلید برق. این وضعیت با استرس معمولی یا تپش قلب ناشی از دویدن فرق دارد، زیرا شروع و پایان مشخص و آنی دارد. این بیماری معمولاً در افرادی با قلب سالم رخ میدهد و اگرچه اغلب کشنده نیست، اما میتواند کیفیت زندگی را به شدت تحت تأثیر قرار دهد و باعث اضطراب شدید شود. در این مقاله به کالبدشکافی دقیق این مدار معیوب و روشهای قطع آن میپردازیم.
اسمهای دیگر بیماری و اصطلاحات تخصصی
در متون پزشکی و پروندههای بیمارستانی، PSVT با نامهای مختلفی ثبت میشود که شناخت آنها برای بیماران اهمیت دارد. نام علمی کامل آن Paroxysmal Supraventricular Tachycardia است. واژه “Supraventricular” به معنای “بالای بطن” است، یعنی منشأ این تپش قلب در حفرههای بالایی قلب (دهلیزها) یا گره میانی (AV Node) است، نه در حفرههای پایینی که خطرناکترند.
پزشکان اغلب از مخفف SVT استفاده میکنند، هرچند SVT یک نام کلی برای تمام تاکیکاردیهای دهلیزی است، اما در اصطلاح رایج معمولاً منظور همان PSVT است. اما دقیقترین نامگذاری بر اساس مکانیسم الکتریکی بیماری انجام میشود. دو نوع اصلی و شایع PSVT وجود دارد که ممکن است در گزارش مطالعه الکتروفیزیولوژی (EPS) خود ببینید:
-
AVNRT (تاکیکاردی چرخشی گره دهلیزی-بطنی): شایعترین نوع است که در آن اتصال کوتاه دقیقاً در داخل گره AV (ایستگاه رله برق وسط قلب) رخ میدهد. این نوع در زنان جوان بسیار شایع است.
-
AVRT (تاکیکاردی چرخشی دهلیزی-بطنی): در این نوع، یک مسیر فرعی مادرزادی در کنار قلب وجود دارد که برق را از بطن به دهلیز برمیگرداند. معروفترین سندرم مرتبط با این نوع، سندرم ولف-پارکینسون-وایت (WPW) است.
شناخت این اسامی (AVNRT و WPW) به بیمار کمک میکند تا درک عمیقتری از مشکل خود داشته باشد، زیرا روش درمان دقیق (محل سوزاندن یا ابلیشن) در این دو نوع کمی متفاوت است، هرچند علائم بالینی آنها بسیار شبیه به هم است.
نشانههای بیماری PSVT
علائم PSVT بسیار مشخص و دراماتیک هستند. برخلاف سایر آریتمیها که ممکن است بیمار متوجه آنها نشود، PSVT تقریباً همیشه علامتدار است. مهمترین و کلیدیترین نشانه، تپش قلب ناگهانی است. بیماران اغلب آن را اینگونه توصیف میکنند: “نشسته بودم و حالم خوب بود که ناگهان انگار دکمهای در سینهام زده شد و قلبم شروع به مسابقه دادن کرد”. این ضربان معمولاً منظم اما بسیار تند است و در گردن یا گلو به شدت حس میشود. احساس کوبش در گردن (که به آن علامت قورباغه یا Frog Sign میگویند) در نوع AVNRT بسیار شایع است زیرا دهلیز و بطن همزمان منقبض میشوند.
تنگی نفس و احساس خفگی یکی دیگر از علائم است، زیرا وقتی قلب با سرعت ۱۸۰ میزند، فرصت کافی برای پر شدن از خون و پمپاژ مؤثر را ندارد. سرگیجه، سبکی سر و سیاهی رفتن چشمها نیز رخ میدهد که ناشی از افت موقت فشار خون است. در موارد نادر، ممکن است بیمار غش کند (سنکوپ). اضطراب شدید و ترس از مرگ در حین حمله بسیار رایج است، زیرا شدت تپش قلب واقعاً هراسانگیز است.
یک علامت جالب و اختصاصی دیگر، “پلیاوری” یا تکرر ادرار پس از حمله است. در حین تپش قلب تند، دهلیزها کشیده میشوند و هورمونی به نام ANP ترشح میکنند که باعث میشود کلیهها ادرار زیادی تولید کنند. بنابراین اگر بیماری بگوید که بعد از پایان تپش قلب مجبور است فوراً و مکرر به دستشویی برود، این یک نشانه قوی برای تشخیص PSVT است. درد قفسه سینه نیز ممکن است رخ دهد که لزوماً نشانه سکته قلبی نیست، بلکه ناشی از خستگی عضله قلب است.
نحوه تشخیص بیماری
تشخیص PSVT گاهی چالشبرانگیز است، زیرا ماهیت “حملهای” دارد. بیمار ممکن است به اورژانس مراجعه کند، اما تا زمانی که نوار قلب گرفته شود، تپش قلب قطع شده و نوار قلب کاملاً نرمال باشد. طلاییترین استاندارد تشخیص، ثبت نوار قلب (ECG) دقیقاً در لحظه حمله است. در نوار قلب حین حمله، ضربان قلب بسیار تند (بین ۱۵۰ تا ۲۵۰)، منظم و با کمپلکسهای باریک دیده میشود.
اگر حملات کوتاه باشند و امکان رسیدن به پزشک نباشد، از دستگاه “هولتر مانیتور” استفاده میشود. این دستگاه ۲۴ تا ۴۸ ساعت به بیمار وصل میشود تا شاید حمله را ثبت کند. برای حملاتی که دیربهدیر رخ میدهند (مثلاً ماهی یک بار)، از “ثبتکننده وقایع” (Event Recorder) استفاده میشود که بیمار میتواند آن را هفتهها نگه دارد و فقط هنگام حمله دکمه آن را فشار دهد.
اما دقیقترین و نهاییترین روش تشخیص، مطالعه الکتروفیزیولوژی (EPS) است. این یک روش تهاجمی است که در آن پزشک متخصص قلب (الکتروفیزیولوژیست) لولههای باریکی را از رگ پا وارد قلب میکند. با این کار، پزشک میتواند نقشهبرداری الکتریکی قلب را انجام دهد، مسیرهای اضافی را پیدا کند و حتی با تحریک الکتریکی، حمله را به صورت مصنوعی ایجاد کند تا تشخیص قطعی داده شود. این روش معمولاً قبل از عمل ابلیشن انجام میشود.
علت ابتلا به PSVT
علت اصلی PSVT، وجود یک نقص ساختاری میکروسکوپی در سیستم هدایت الکتریکی قلب است که معمولاً مادرزادی است (فرد با آن متولد شده)، اما ممکن است تا سنین جوانی یا میانسالی خود را نشان ندهد. این نقص شامل وجود یک “مسیر هدایتی اضافی” است. در قلب سالم، برق فقط از یک مسیر عبور میکند، اما در بیماران PSVT، یک سیمکشی اضافه وجود دارد که اجازه میدهد برق به عقب برگردد و یک مدار چرخشی (Re-entry Circuit) ایجاد کند.
چرا این مدار ناگهان فعال میشود؟ معمولاً یک “ضربان زودرس دهلیزی” (PAC) که یک سکسکه الکتریکی کوچک است، وارد این مدار میشود و در زمانبندی خاصی گیر میافتد و چرخش آغاز میشود. عوامل محرک یا تریگرها (Triggers) نقش مهمی در ایجاد این ضربانهای زودرس دارند. مصرف زیاد کافئین (قهوه، نوشابه انرژیزا)، الکل، نیکوتین (سیگار)، استرس هیجانی شدید، خستگی مفرط و کمخوابی از شایعترین محرکها هستند.
برخی داروها مانند داروهای ضد احتقان بینی، اسپریهای آسم و برخی مکملهای لاغری گیاهی نیز میتوانند محرک باشند. تغییرات هورمونی در زنان (مانند دوران قاعدگی یا بارداری) نیز میتواند احتمال بروز حملات را افزایش دهد. با این حال، در بسیاری از موارد، حمله بدون هیچ دلیل مشخصی و در حالت استراحت کامل رخ میدهد که ناشی از همان زمینه مادرزادی سیمکشی قلب است.
تفاوت بیماری در مردان و زنان
PSVT یکی از معدود بیماریهای قلبی است که در زنان شایعتر از مردان است. آمارها نشان میدهند که احتمال ابتلا به شایعترین نوع آن (AVNRT) در زنان حدود دو برابر مردان است. دلایل این تفاوت کاملاً روشن نیست، اما تفاوتهای هورمونی و تفاوت در ساختار الکتریکی قلب زنان (مانند کوتاهتر بودن دورههای تحریکپذیری بافت قلب) نقش دارند. علائم معمولاً در سنین باروری یا جوانی در زنان ظاهر میشود.
زنان مبتلا به PSVT اغلب چالشهای تشخیصی بیشتری دارند. به دلیل اینکه تپش قلب با اضطراب همراه است، بسیاری از زنان در مراجعات اولیه با تشخیص اشتباه “حملات پانیک” یا “استرس” روبرو میشوند و درمانهای آرامبخش دریافت میکنند، در حالی که مشکل اصلی آنها قلبی است. همچنین علائم در زنان ممکن است طولانیتر باشد و ضربان قلب بالاتری را تجربه کنند.
در مقابل، مردان بیشتر مستعد نوع خاصی از PSVT به نام سندرم ولف-پارکینسون-وایت (WPW) هستند. این سندرم که با یک مسیر فرعی آشکار همراه است، در مردان کمی شایعتر است و ممکن است خطرناکتر باشد. مردان همچنین ممکن است علائم را نادیده بگیرند تا زمانی که دچار غش کردن شوند. آگاهی از این تفاوتها به پزشکان کمک میکند تا در زنان جوان با تپش قلب، زودتر به فکر PSVT باشند و آن را با مشکلات عصبی اشتباه نگیرند.
روشهای درمان
درمان PSVT به دو فاز تقسیم میشود: درمان حاد (قطع حمله) و درمان طولانیمدت (جلوگیری از تکرار). برای درمان قطعی و دائمی، علم پزشکی امروز یک راه حل طلایی دارد: ابلیشن با کاتتر (Catheter Ablation). این روش که یک انقلاب در درمان آریتمیهاست، میتواند بیمار را برای همیشه از شر PSVT خلاص کند.
در عمل ابلیشن، پزشک الکتروفیزیولوژیست از طریق رگ کشاله ران، کاتترهایی را به داخل قلب میفرستد. پس از پیدا کردن محل دقیق “سیم اضافی” یا مسیر چرخشی، نوک کاتتر گرم میشود (با امواج رادیویی RF) یا سرد میشود (کرایو) و آن نقطه کوچک میکروسکوپی سوزانده میشود. با از بین رفتن مسیر معیوب، مدار قطع شده و تاکیکاردی دیگر نمیتواند رخ دهد. موفقیت این عمل بسیار بالاست (بالای ۹۵ درصد) و عوارض آن کم است.
اگر حمله PSVT رخ دهد و قطع نشود، در بیمارستان از روش “کاردیوورژن” استفاده میشود. این میتواند شامل تزریق داروی آدنوزین (که قلب را برای چند ثانیه ریست میکند) یا در موارد شدید و ناپایدار، شوک الکتریکی کنترلشده باشد. برای بیمارانی که تمایل به ابلیشن ندارند یا حملات بسیار نادری دارند، درمان دارویی نگهدارنده پیشنهاد میشود، اما امروزه ابلیشن به عنوان درمان خط اول برای اکثر بیماران توصیه میگردد.
درمان دارویی
درمان دارویی در PSVT با دو هدف انجام میشود: قطع حمله حاد و پیشگیری از حملات بعدی. داروی معجزهگر در اورژانس برای قطع حمله، آدنوزین (Adenosine) است. این دارو وقتی به صورت وریدی و سریع تزریق میشود، گره AV قلب را برای چند ثانیه کاملاً بلوک میکند. بیمار حس عجیبی شبیه به “ایستادن قلب” یا “سقوط آزاد” را تجربه میکند و بلافاصله ریتم قلب به حالت عادی برمیگردد. این دارو نیمه عمر بسیار کوتاهی دارد و اثرش سریع از بین میرود.
برای پیشگیری طولانیمدت (در کسانی که ابلیشن نمیکنند)، از داروهایی استفاده میشود که هدایت برق را در قلب کند میکنند. دستههای اصلی شامل بتابلوکرها (مانند متوپرولول یا پروپرانولول) و مسدودکنندههای کانال کلسیم (مانند وراپامیل یا دیلتیازم) هستند. این داروها باعث میشوند قلب کمتر تحریکپذیر شود و شروع مدار چرخشی دشوارتر گردد.
روش دیگری به نام “قرص در جیب” (Pill-in-the-Pocket) وجود دارد. در این روش، بیمار هر روز دارو مصرف نمیکند، بلکه همیشه یک دوز خاص از دارو (مثلاً دیلتیازم و پروپرانولول با هم) را در جیب دارد و فقط زمانی که حمله شروع شد، آنها را یکجا مصرف میکند تا حمله قطع شود. این روش برای کسانی که حملات دیربهدیر و قابل تحمل دارند مناسب است و حتماً باید با دستور و تست اولیه پزشک انجام شود.
درمان خانگی و مانورهای واگ
یکی از جذابترین جنبههای PSVT این است که خود بیمار میتواند در بسیاری از موارد با تکنیکهای فیزیکی ساده حمله را متوقف کند. این تکنیکها را “مانورهای واگ” (Vagal Maneuvers) میگویند زیرا عصب واگ را تحریک میکنند که ترمز طبیعی قلب است. یادگیری این مانورها برای هر بیمار PSVT ضروری است.
موثرترین مانور، مانور والسالوا اصلاحشده است. در این روش، بیمار در حالت نیمهنشسته نفس عمیقی میکشد و سپس سعی میکند با فشار هوا را از ریهها خارج کند در حالی که بینی و دهان بسته است (مثل زور زدن برای اجابت مزاج) به مدت ۱۵ ثانیه. بلافاصله پس از آن، بیمار باید طاقباز بخوابد و پاهای خود را بالا ببرد. این تغییر وضعیت ناگهانی خون، عصب واگ را به شدت تحریک کرده و در نیمی از موارد حمله را قطع میکند.
روشهای دیگر شامل نوشیدن سریع آب یخ، شستن صورت با آب بسیار سرد (رفلکس شیرجه)، سرفه کردن شدید و پیدرپی، یا ماساژ شریان کاروتید در گردن (فقط با آموزش پزشک و در جوانان) است. این اقدامات باید در همان دقایق اول شروع تپش قلب انجام شوند. اگر بعد از ۱۵ تا ۲۰ دقیقه مانورها جواب ندادند، بیمار باید به اورژانس مراجعه کند.
رژیم غذایی مناسب
رژیم غذایی در کنترل PSVT نقش مکمل دارد و تمرکز آن بر حذف محرکها و حفظ تعادل الکترولیتهاست. مهمترین اقدام تغذیهای، شناسایی و حذف موادی است که سیستم الکتریکی قلب را تحریک میکنند. کافئین دشمن شماره یک بسیاری از بیماران است. قهوه، چای غلیظ، شکلات تلخ و نوشابههای انرژیزا میتوانند آستانه تحریک قلب را پایین بیاورند. الکل نیز به شدت آریتمیزا است و باید محدود شود.
مصرف غذاهای غنی از منیزیم و پتاسیم بسیار حیاتی است. این دو ماده معدنی نقش کلیدی در ثبات غشای سلولهای قلبی دارند. کمبود منیزیم میتواند قلب را مستعد آریتمی کند. منابع خوب شامل بادام، اسفناج، آووکادو، موز، دانه کدو و ماهی هستند. هیدراتاسیون (نوشیدن آب کافی) نیز مهم است، زیرا کمآبی باعث غلظت خون و افزایش ضربان قلب جبرانی میشود که میتواند شروعکننده حمله باشد.
پرهیز از وعدههای غذایی بسیار سنگین و چرب نیز توصیه میشود. معده پر میتواند به دیافراگم و قلب فشار بیاورد و همچنین عصب واگ را تحریک کند که در برخی افراد به جای آرام کردن، باعث شروع آریتمی میشود (سندرم گاستروکاردیاک). حفظ قند خون در سطح متعادل و پرهیز از افت قند خون (هیپوگلیسمی) نیز برای جلوگیری از ترشح آدرنالین و تپش قلب ضروری است.
پیشگیری از PSVT
پیشگیری از PSVT شامل دو بخش است: پیشگیری از شروع حمله و پیشگیری از عود آن. برای پیشگیری از شروع، سبک زندگی آرام و دوری از استرس کلیدی است. خواب کافی و باکیفیت (۷-۸ ساعت) بسیار مهم است، زیرا خستگی سیستم عصبی را تحریکپذیر میکند. تکنیکهای مدیریت استرس مانند یوگا و مدیتیشن میتوانند تون سیستم عصبی پاراسمپاتیک (آرامبخش) را تقویت کنند.
ترک سیگار و قلیان یک ضرورت مطلق است. نیکوتین مستقیماً روی گرههای قلبی اثر محرک دارد. همچنین باید در مصرف داروهای بدون نسخه دقت کرد؛ داروهای سرماخوردگی حاوی پسودوافدرین یا فنیللفرین برای این بیماران ممنوع است زیرا مثل آدرنالین عمل میکنند.
اگر فردی حملات مکرر دارد، بهترین “پیشگیری”، انجام عمل ابلیشن است. این تنها راهی است که به صورت فیزیکی زمینه بیماری را از بین میبرد. برای کسانی که ابلیشن نمیکنند، مصرف منظم داروهای تجویز شده تنها راه پیشگیری دارویی است و نباید دوز داروها را خودسرانه تغییر دهند.
عوارض و خطرات PSVT
خوشبختانه PSVT در اکثر موارد در افراد با قلب سالم رخ میدهد و خطر مرگ ناگهانی در آن بسیار پایین است. با این حال، این بیماری بیخطر نیست. مهمترین خطر فیزیکی، سنکوپ (غش کردن) است. اگر حمله حین رانندگی، کار با دستگاههای خطرناک یا در پلهها رخ دهد و منجر به غش شود، میتواند باعث آسیبهای فیزیکی جدی شود.
حملات طولانیمدت (چندین ساعت یا روز) که درمان نشوند، میتوانند عضله قلب را خسته و ضعیف کنند و منجر به وضعیتی به نام “کاردیومیوپاتی ناشی از تاکیکاردی” (نارسایی قلبی) شوند. این وضعیت معمولاً با کنترل ریتم قابل برگشت است. همچنین در افراد مسن که گرفتگی عروق دارند، سرعت بالای قلب میتواند باعث درد آنژینی یا حتی سکته قلبی شود زیرا قلب فرصت تغذیه خود را ندارد. اضطراب مزمن و ترس از حمله بعدی نیز یک عارضه روانی شایع است که کیفیت زندگی را کاهش میدهد. در موارد بسیار نادر (بهویژه در سندرم WPW)، PSVT میتواند به فیبریلاسیون بطنی و ایست قلبی تبدیل شود که خطرناکترین عارضه احتمالی است.
بیماری در کودکان و دوران بارداری
PSVT شایعترین آریتمی علامتدار در کودکان و نوزادان است. در نوزادان، علائم ممکن است شامل بد شیر خوردن، تنفس تند، رنگپرریدگی و تحریکپذیری باشد. خوشبختانه بسیاری از نوزادان با رشد قلب بهبود مییابند و مسیرهای اضافی خودبهخود محو میشوند. در کودکان بزرگتر و نوجوانان، سندرم WPW علت شایعی است. درمان در کودکان معمولاً با دارو شروع میشود و ابلیشن به سنین بالاتر (وقتی قلب بزرگتر شد) موکول میگردد، مگر اینکه داروها جواب ندهند.
در دوران بارداری، به دلیل تغییرات هورمونی و افزایش حجم خون، احتمال بروز یا تشدید حملات PSVT وجود دارد. مدیریت این بیماری در بارداری حساس است زیرا بسیاری از داروها و همچنین اشعه ایکس (لازم برای ابلیشن) برای جنین مضر هستند. خط اول درمان در بارداری، مانورهای واگ است. اگر نیاز به دارو باشد، داروهای قدیمیتر و ایمنتر مانند متوپرولول یا دیگوکسین با دوز کم استفاده میشوند. کاردیوورژن الکتریکی (شوک) در بارداری ایمن است و در موارد اضطراری استفاده میشود. زایمان معمولاً طبیعی انجام میشود مگر اینکه حمله حین زایمان رخ دهد.
طول درمان و دورنمای بیماری
PSVT یک بیماری مزمن است، به این معنی که اگر درمان قطعی (ابلیشن) انجام نشود، تا آخر عمر با فرد باقی میماند. حملات ممکن است دورهای باشند؛ گاهی فرد ماهها حملهای ندارد و گاهی چندین حمله در هفته تجربه میکند. شدت و فرکانس حملات معمولاً با افزایش سن بیشتر میشود.
طول درمان دارویی نامحدود است و تا زمانی که بیمار دارو میخورد، محافظت میشود. اما با انجام عمل ابلیشن، طول درمان به پایان میرسد. این عمل معمولاً یک بار انجام میشود و بیمار یک روز بستری دارد و پس از یک هفته به زندگی عادی برمیگردد. در بیش از ۹۵ درصد موارد، بیمار پس از ابلیشن برای همیشه درمان میشود (Cure) و دیگر نیازی به دارو یا ویزیت قلب ندارد. بنابراین دورنمای این بیماری بسیار روشن و امیدوارکننده است.
مکانیسم چرخش مجدد (Re-entry)
برای درک بهتر، تصور کنید در قلب یک میدان دو بانده وجود دارد. در افراد عادی، یکی از این باندها بسته است. اما در PSVT، هر دو باند باز هستند. وقتی یک ضربان زودرس میآید، وارد یکی از باندها میشود و قبل از اینکه خارج شود، از باند دیگر برمیگردد و دوباره وارد باند اول میشود. این چرخش دایرهوار با سرعت نور تکرار میشود و هر بار که یک دور میزند، یک دستور تپش به قلب میدهد. ابلیشن مثل این است که جادهصافکن را بفرستیم تا یکی از این باندها را مسدود کند.
جمعبندی
تاکیکاردی فوق بطنی حملهای (PSVT) نوعی آریتمی خوشخیم اما آزاردهنده است که با تپش قلب ناگهانی و بسیار تند مشخص میشود. نشانههای بیماری شامل ضربان بالای ۱۵۰، سرگیجه، تنگی نفس و پلیاوری (تکرر ادرار) است. نحوه تشخیص با ثبت نوار قلب حین حمله یا مطالعه الکتروفیزیولوژی (EPS) است. علت ابتلا وجود یک مدار الکتریکی اضافی مادرزادی در قلب است.
روشهای درمان شامل مانورهای واگ (مثل زور زدن)، تزریق آدنوزین و درمان قطعی با ابلیشن است. رژیم غذایی مناسب باید فاقد کافئین و الکل باشد. عوارض و خطرات شامل غش کردن و اضطراب است و معمولاً خطر مرگ ندارد. این بیماری در زنان شایعتر است. با وجود اینکه بیماری میتواند مادامالعمر باشد، اما با تکنولوژی ابلیشن، امکان درمان کامل و همیشگی برای اکثر بیماران وجود دارد.