بیماری رینوسینوزیت مزمن آلرژیک (Allergic Chronic Rhinosinusitis)

رینوسینوزیت مزمن آلرژیک (Allergic Chronic Rhinosinusitis)؛ وقتی التهاب خانه می‌کند

رینوسینوزیت مزمن آلرژیک یکی از پیچیده‌ترین و شایع‌ترین بیماری‌های دستگاه تنفسی فوقانی است که کیفیت زندگی میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای درک این بیماری، ابتدا باید تفاوت آن را با یک سرماخوردگی ساده یا آلرژی فصلی بدانیم. در سرماخوردگی، ویروس‌ها حمله می‌کنند و بعد از چند روز می‌روند. در آلرژی فصلی، فقط مخاط بینی درگیر است. اما در رینوسینوزیت مزمن آلرژیک، هم مخاط بینی و هم پوشش داخلی حفره‌های سینوسی (حفره‌های خالی در استخوان جمجمه) دچار التهاب شدید می‌شوند. این التهاب نه برای چند روز، بلکه برای بیش از ۱۲ هفته (سه ماه) ادامه می‌یابد که نوعی حساسیت تنفسی به وجود می‌آورند. در این بیماری، سیستم ایمنی بدن به ذرات حساسیت‌زا (آلرژن‌ها) واکنش بیش‌ازحد نشان می‌دهد و باعث تورم بافت‌ها و مسدود شدن راه تخلیه سینوس‌ها می‌شود. نتیجه این انسداد، تجمع مایع، عفونت‌های مکرر و احساس فشار دائمی در صورت است. شناخت دقیق این بیماری اولین گام برای رهایی از احساس سنگینی همیشگی سر و صورت است.

نشانه‌های بیماری رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

علائم این بیماری بسیار فرساینده هستند، زیرا هرگز به طور کامل قطع نمی‌شوند، بلکه شدت و ضعف دارند. بارزترین نشانه، گرفتگی بینی یا احتقان است که باعث می‌شود بیمار نتواند به راحتی از بینی نفس بکشد. این گرفتگی معمولاً دوطرفه است و شب‌ها بدتر می‌شود که منجر به خروپف و خواب بی‌کیفیت می‌گردد. برخلاف سرماخوردگی که آبریزش بینی رقیق است، در نوع مزمن، ترشحات غلیظ، چسبناک و گاهی زردرنگ یا سبز هستند.

یکی از آزاردهنده‌ترین علائم، ترشحات پشت حلق (Post-nasal drip) است. بیمار دائماً احساس می‌کند که مایعی از پشت بینی به داخل گلو می‌ریزد. این مسئله باعث می‌شود فرد مدام نیاز به صاف کردن گلو داشته باشد و دچار سرفه‌های مزمن، به‌ویژه در حالت درازکش شود. این سرفه‌ها اغلب خشک هستند و در شب شدت می‌گیرند.

احساس فشار و درد در صورت، علامت کلیدی دیگر است. بیمار حس می‌کند که صورتش پر شده یا باد کرده است. این درد معمولاً در پیشانی، بین دو چشم، زیر چشم‌ها (گونه‌ها) و حتی دندان‌های فک بالا حس می‌شود. بسیاری از بیماران این درد را با دندان‌درد اشتباه می‌گیرند. کاهش یا از دست دادن کامل حس بویایی (آنوسمی) و چشایی نیز بسیار شایع است. وقتی بوی غذا حس نشود، طعم آن نیز درک نمی‌شود که این موضوع بر اشتهای بیمار تأثیر می‌گذارد. بوی بد دهان (هالیتوزیس) ناشی از ترشحات عفونی و تنفس دهانی، خستگی مفرط و تحریک‌پذیری از دیگر عوارض این بیماری مزمن هستند.

علت ابتلا به رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

علت اصلی این بیماری ترکیبی از “استعداد ژنتیکی” و “محرک‌های محیطی” است. در این بیماران، سیستم ایمنی بدن به ذرات بی‌خطر محیطی به عنوان دشمن نگاه می‌کند. وقتی فرد ذرات آلرژن را تنفس می‌کند، بدن پادتن‌های خاصی (IgE) تولید می‌کند که باعث آزاد شدن مواد التهابی مانند هیستامین در مخاط بینی و سینوس می‌شود. این مواد شیمیایی باعث گشاد شدن رگ‌ها، تورم بافت و تولید بیش‌ازحد مخاط می‌شوند.

مهم‌ترین آلرژن‌هایی که باعث مزمن شدن این بیماری می‌شوند، آن‌هایی هستند که در تمام طول سال وجود دارند (آلرژن‌های دائمی). مایت‌های گرد و غبار (موجودات میکروسکوپی که در فرش و رختخواب زندگی می‌کنند)، شوره بدن حیوانات خانگی (گربه و سگ)، سوسک‌ها و انواع قارچ‌ها و کپک‌های خانگی از متهمان اصلی هستند. کپک‌ها به‌ویژه در محیط‌های مرطوب مانند حمام یا زیرزمین رشد می‌کنند و هاگ‌های آن‌ها محرک بسیار قوی برای سینوس‌هاست.

علاوه بر آلرژی، ساختار آناتومیک بینی نیز می‌تواند در مزمن شدن بیماری نقش داشته باشد. انحراف تیغه بینی (سپتوم)، بزرگی شاخک‌های بینی یا تنگی مادرزادی مجاری سینوس، همگی باعث می‌شوند که تخلیه ترشحات به درستی انجام نشود. وقتی تخلیه مختل شود و التهاب آلرژیک هم وجود داشته باشد، محیطی ایده‌آل برای رشد باکتری‌ها و قارچ‌ها فراهم می‌شود و یک چرخه معیوب از “التهاب-انسداد-عفونت” شکل می‌گیرد. همچنین بیماری‌هایی مانند آسم و حساسیت به آسپرین با رینوسینوزیت مزمن ارتباط تنگاتنگی دارند.

نحوه تشخیص رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

تشخیص این بیماری فراتر از یک معاینه ساده با چراغ قوه است. پزشک متخصص گوش و حلق و بینی (ENT) یا فوق تخصص آلرژی باید بیمار را ارزیابی کند. گام اول، گرفتن شرح حال دقیق است تا مشخص شود علائم بیش از ۱۲ هفته طول کشیده‌اند. سپس معاینه فیزیکی انجام می‌شود. پزشک ممکن است حساسیت صورت را با لمس بررسی کند و داخل بینی را ببیند. اما معاینه معمولی نواحی عمیق سینوس را نشان نمی‌دهد.

روش استاندارد و دقیق برای مشاهده داخل بینی، آندوسکوپی بینی است. در این روش، پزشک یک لوله باریک و انعطاف‌پذیر مجهز به دوربین و نور را وارد بینی می‌کند. با آندوسکوپی، پزشک می‌تواند دهانه سینوس‌ها، وجود پولیپ‌های بینی (توده‌های نرم و خوش‌خیم)، انحراف تیغه بینی و نوع ترشحات (چرکی یا شفاف) را به دقت ببیند. پولیپ‌ها نشانه‌ای قوی از التهاب مزمن هستند.

برای بررسی وضعیت استخوان‌ها و میزان درگیری حفره‌های سینوسی که با چشم دیده نمی‌شوند، سی‌تی اسکن (CT Scan) سینوس‌ها ضروری است. سی‌تی اسکن می‌تواند نشان دهد که آیا سینوس‌ها پر از مایع هستند یا خیر و آیا ضخیم‌شدگی مخاط وجود دارد. همچنین برای تایید منشأ آلرژیک بیماری، انجام تست‌های آلرژی لازم است. تست پوستی (Skin Prick Test) یا آزمایش خون برای اندازه‌گیری سطح آنتی‌بادی‌های IgE مشخص می‌کند که بیمار دقیقاً به چه موادی (گرد و غبار، گرده، کپک) حساسیت دارد. این اطلاعات برای درمان هدفمند حیاتی است.

روش‌های درمان رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

درمان رینوسینوزیت مزمن آلرژیک یک درمان چندوجهی است و هدف آن “کنترل بیماری” است، نه لزوماً درمان قطعی و یک‌شبه. استراتژی درمان بر سه پایه استوار است: کاهش التهاب، حذف عفونت (در صورت وجود) و کنترل آلرژی. اولین قدم، مدیریت محیطی و دوری از عوامل حساسیت‌زا است. بدون حذف عامل محرک، داروها اثر کامل نخواهند داشت.

درمان‌های دارویی خط اول حمله به بیماری هستند. استفاده از شستشوهای بینی و اسپری‌ها بخش اصلی درمان است. اگر درمان‌های دارویی پس از چند ماه پاسخگو نباشند یا انسداد آناتومیک (مانند پولیپ بزرگ یا انحراف شدید) وجود داشته باشد، گزینه جراحی مطرح می‌شود. جراحی آندوسکوپی سینوس (FESS) روشی کم‌تهاجمی است که در آن جراح بدون برش روی صورت و از طریق سوراخ‌های بینی، دهانه سینوس‌ها را باز می‌کند، پولیپ‌ها را برمی‌دارد و مسیر تخلیه را اصلاح می‌کند.

نکته مهم این است که حتی پس از جراحی موفق، درمان دارویی و کنترل آلرژی باید ادامه یابد، زیرا جراحی فقط مسیر را باز می‌کند اما ژنتیک آلرژیک بیمار را تغییر نمی‌دهد. بنابراین بیمار باید بداند که درمان این بیماری نیازمند صبر و پیگیری طولانی‌مدت است. روش‌های جدیدتر مانند ایمونوتراپی (واکسن آلرژی) و داروهای بیولوژیک نیز برای موارد مقاوم استفاده می‌شوند.

درمان دارویی رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

داروهای مختلفی برای شکستن چرخه التهاب در این بیماری تجویز می‌شوند. مهم‌ترین و مؤثرترین دارو، کورتیکواستروئیدهای داخل بینی (اسپری‌های کورتون) هستند. داروهایی مانند فلوتیکازون، مومتازون و بودزوناید تورم مخاط را کاهش می‌دهند و پولیپ‌ها را کوچک می‌کنند. این اسپری‌ها جذب سیستمیک بسیار کمی دارند و برای استفاده طولانی‌مدت ایمن هستند. برخلاف قطره‌های ضد احتقان معمولی، این اسپری‌ها باید هر روز استفاده شوند تا اثر کنند.

شستشوی بینی با سرم نمکی (سالین) بخش جدایی‌ناپذیر درمان است. شستشو باعث رقیق شدن ترشحات غلیظ، خروج مواد آلرژن و مرطوب شدن مخاط می‌شود. گاهی پزشکان کورتون‌های مایع را به سرم شستشو اضافه می‌کنند تا دارو به عمق سینوس‌ها برسد.

اگر عفونت باکتریایی فعال وجود داشته باشد، یک دوره طولانی آنتی‌بیوتیک (معمولاً ۳ تا ۴ هفته) ممکن است تجویز شود، هرچند در موارد صرفاً آلرژیک، آنتی‌بیوتیک جایگاهی ندارد. آنتی‌هیستامین‌های خوراکی (مانند ستیریزین یا لوراتادین) برای کاهش عطسه و خارش مفید هستند اما تأثیر کمی بر گرفتگی بینی دارند. داروهای آنتی‌لوکوترین (مانند مونتلوکاست) نیز می‌توانند در کاهش التهاب و پولیپ، به‌ویژه در بیماران آسمی، مؤثر باشند. در موارد شدید که پولیپ‌ها بسیار بزرگ هستند، یک دوره کوتاه کورتون خوراکی (پردنیزولون) تجویز می‌شود که اثری قوی و سریع دارد اما به دلیل عوارض جانبی نباید طولانی مصرف شود.

پیشگیری از رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

پیشگیری در این بیماری بر محور “کنترل محیط زندگی” می‌چرخد. برای کسانی که به مایت گرد و غبار حساسیت دارند، استفاده از روکش‌های ضد آلرژی برای تشک و بالش، شستشوی هفتگی ملحفه‌ها با آب داغ و حذف فرش و موکت از اتاق خواب ضروری است. این اقدامات بار آلرژیک را کاهش می‌دهد و به سینوس‌ها فرصت استراحت می‌دهد.

کنترل رطوبت خانه بسیار مهم است. رطوبت بالا باعث رشد کپک و مایت می‌شود و رطوبت خیلی پایین باعث خشکی و تحریک مخاط بینی می‌گردد. استفاده از رطوبت‌گیر یا بخور (بسته به شرایط) برای نگه داشتن رطوبت بین ۳۰ تا ۵۰ درصد ایده‌آل است. برای جلوگیری از ورود گرده گیاهان، پنجره‌ها باید در فصل گرده‌افشانی بسته بمانند.

استفاده از ماسک هنگام نظافت منزل یا باغبانی می‌تواند از ورود حجم زیادی از آلرژن‌ها به بینی جلوگیری کند. همچنین درمان سریع و کامل سرماخوردگی‌ها و آلرژی‌های حاد می‌تواند از تبدیل شدن آن‌ها به سینوزیت مزمن جلوگیری کند. پرهیز از دود سیگار و قلیان (حتی دود دست‌دوم) حیاتی است، زیرا دود باعث فلج شدن مژک‌های تنفسی بینی می‌شود که وظیفه پاکسازی سینوس‌ها را بر عهده دارند.

درمان خانگی رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

در کنار داروها، روش‌های خانگی تأثیر شگرفی در بهبود علائم دارند. شستشوی بینی (Nasal Irrigation) با استفاده از نتی‌پات (Neti Pot) یا بطری‌های مخصوص، مؤثرترین درمان خانگی است. استفاده از آب جوشیده ولرم و نمک مخصوص پزشکی، ترشحات را می‌شوید و التهاب را کم می‌کند. این کار باید روزانه یک یا دو بار انجام شود.

بخور گرم (استنشاق بخار آب ساده) به نرم شدن مخاط چسبناک و باز شدن مجاری سینوس کمک می‌کند. می‌توان از دوش آب گرم طولانی نیز برای این منظور استفاده کرد. کمپرس گرم روی صورت (قراردادن حوله گرم و مرطوب روی پیشانی و گونه‌ها) می‌تواند درد و فشار صورت را تسکین دهد و جریان خون را در ناحیه بهبود بخشد.

نوشیدن مایعات گرم مانند چای کمرنگ، دمنوش‌های گیاهی (مانند آویشن، نعناع یا زنجبیل) و سوپ مرغ به رقیق شدن ترشحات کمک می‌کند. بالا نگه داشتن سر هنگام خواب با استفاده از یک بالش اضافی، از تجمع خون در سر و تشدید گرفتگی بینی در شب جلوگیری می‌کند. ماساژ ملایم نقاط سینوسی (دو طرف بینی و پیشانی) نیز می‌تواند به تخلیه بهتر ترشحات کمک کند.

رژیم غذایی مناسب برای رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

تغذیه نقش مهمی در کنترل التهاب بدن دارد. رژیم غذایی باید سرشار از مواد ضدالتهابی باشد. اسیدهای چرب امگا-۳ که در ماهی‌های چرب (سالمون)، گردو و تخم کتان یافت می‌شوند، دشمن التهاب هستند. میوه‌ها و سبزیجات رنگارنگ به دلیل داشتن آنتی‌اکسیدان‌ها (ویتامین C و E) سیستم ایمنی را تقویت می‌کنند. آناناس حاوی آنزیمی به نام بروملین است که می‌تواند به کاهش تورم بینی و رقیق کردن مخاط کمک کند.

زردچوبه و زنجبیل دو ادویه قدرتمند با خواص ضدالتهابی طبیعی هستند که می‌توانند در غذاها استفاده شوند. هیدراتاسیون یا نوشیدن آب کافی مهم‌ترین توصیه تغذیه‌ای است؛ آب بهترین خلط‌آور طبیعی است.

از طرف دیگر، برخی بیماران گزارش می‌دهند که مصرف لبنیات (شیر و پنیر) باعث غلیظ شدن ترشحات آن‌ها می‌شود. اگرچه شواهد علمی در این مورد قطعی نیست، اما اگر حس می‌کنید لبنیات حالتان را بدتر می‌کند، می‌توانید مصرف آن را محدود کنید. غذاهای پرادویه و تند (فلفل قرمز) می‌توانند به باز شدن موقتی سینوس‌ها کمک کنند (اثر موکولیتیک)، اما در برخی افراد ممکن است باعث تحریک و آبریزش بیشتر شوند. پرهیز از غذاهای فرآوری شده، فست‌فودها و قندهای مصنوعی که التهاب‌زا هستند، توصیه می‌شود.

تفاوت بیماری در مردان و زنان

رینوسینوزیت مزمن آلرژیک در هر دو جنس شایع است، اما تفاوت‌هایی در بروز و شدت آن وجود دارد. مطالعات نشان داده‌اند که زنان بیشتر از مردان به پزشک مراجعه می‌کنند و علائم شدیدتری مانند سردرد و خستگی را گزارش می‌دهند. نوسانات هورمونی در زنان نقش مهمی دارد. هورمون‌های استروژن و پروژسترون می‌توانند بر مخاط بینی اثر بگذارند. بسیاری از زنان تشدید گرفتگی بینی را در دوران قاعدگی یا بارداری تجربه می‌کنند.

از طرف دیگر، مردان شیوع بالاتری در پولیپ بینی دارند. پولیپوز بینی (CRSwNP) که فرم شدیدتر بیماری است، در مردان شایع‌تر است. همچنین مردان ممکن است به دلیل شرایط شغلی (کار در محیط‌های صنعتی، گرد و غبار ساختمانی) بیشتر در معرض محرک‌های محیطی باشند. با این حال، اصول درمانی برای هر دو جنس یکسان است و شامل مدیریت التهاب و کنترل آلرژی می‌شود.

عوارض و خطرات رینوسینوزیت مزمن آلرژیک

اگر این بیماری درمان نشود، عوارض آن فراتر از یک گرفتگی ساده بینی خواهد بود. شایع‌ترین عارضه، کاهش شدید کیفیت زندگی است که با خستگی مزمن، اختلال خواب و افسردگی همراه است. آپنه خواب (قطع تنفس در خواب) در این بیماران بسیار شایع است که خطر بیماری‌های قلبی و فشار خون را در درازمدت افزایش می‌دهد.

گسترش عفونت به نواحی اطراف، هرچند نادر، اما خطرناک است. عفونت می‌تواند از سینوس‌ها به کاسه چشم گسترش یابد و باعث عفونت بافت دور چشم (سلولیت اربیت)، آبسه و حتی مشکلات بینایی شود. در موارد بسیار نادر، عفونت می‌تواند به مغز برسد و باعث مننژیت یا آبسه مغزی شود.

یکی از مهم‌ترین خطرات، تشدید آسم است. بینی و ریه یک راه هوایی واحد هستند. سینوزیت کنترل‌نشده باعث ترشح مواد التهابی می‌شود که به ریه می‌رسند و حملات آسم را شدیدتر و کنترل آن را دشوارتر می‌کنند. درمان سینوزیت اغلب باعث بهبود قابل توجه در وضعیت تنفسی بیماران آسمی می‌شود. همچنین تشکیل پولیپ‌های بزرگ می‌تواند باعث تغییر شکل ظاهری بینی و پهن شدن پل بینی شود.

رینوسینوزیت مزمن آلرژیک در کودکان و دوران بارداری

در کودکان، تشخیص این بیماری دشوار است زیرا علائم آن با بزرگی لوزه سوم (آدنوئید) اشتباه گرفته می‌شود. کودکی که همیشه دهانش باز است، خروپف می‌کند و آبریزش بینی مداوم دارد، ممکن است دچار رینوسینوزیت مزمن باشد. درمان در کودکان معمولاً محافظه‌کارانه‌تر است و جراحی فقط در موارد بسیار شدید (مانند پولیپ‌های بزرگ در فیبروز کیستیک) انجام می‌شود. شستشوی بینی و اسپری‌های مجاز کودکان خط اول درمان هستند.

در دوران بارداری، به دلیل افزایش حجم خون و هورمون‌ها، گرفتگی بینی بسیار شایع است (رینیت بارداری) و اگر مادر سابقه سینوزیت هم داشته باشد، وضعیت بدتر می‌شود. عفونت سینوس در مادر می‌تواند باعث کاهش اکسیژن‌رسانی شود. در بارداری، استفاده از سی‌تی اسکن و بسیاری از داروها محدودیت دارد. شستشوی بینی با سرم نمکی ایمن‌ترین روش است. اسپری‌های کورتونی بودزوناید (رده B) معمولاً با نظر پزشک قابل استفاده‌اند. آنتی‌بیوتیک‌های خاصی (مانند آموکسی‌سیلین) در صورت عفونت چرکی بی‌خطر هستند، اما از مصرف خودسرانه داروهای ضد احتقان و مسکن‌ها باید اکیداً خودداری شود.

طول درمان رینوسینوزیت مزمن آلرژیک چقدر است؟

بیماران باید بپذیرند که کلمه “مزمن” به معنای طولانی‌مدت است. درمان دارویی اولیه معمولاً بین ۱ تا ۳ ماه زمان می‌برد تا التهاب فروکش کند. اسپری‌های کورتونی باید حداقل چند هفته مداوم مصرف شوند تا اثر خود را نشان دهند.

اگر جراحی انجام شود، دوره نقاهت فیزیکی حدود ۲ هفته است، اما مراقبت‌های بعد از عمل (شستشو و اسپری) ممکن است ماه‌ها یا حتی سال‌ها ادامه یابد تا از عود پولیپ جلوگیری شود. در واقع، برای بسیاری از بیماران، این بیماری مانند فشار خون یا دیابت است که “درمان قطعی” ندارد اما قابل “کنترل” است. با رعایت اصول درمانی، فرد می‌تواند زندگی بدون علامت و نرمالی داشته باشد، اما قطع درمان معمولاً باعث بازگشت تدریجی علائم می‌شود.

نام‌های دیگر و طبقه‌بندی بیماری

این بیماری در متون پزشکی با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود. نام علمی دقیق‌تر آن Chronic Rhinosinusitis with Allergic Rhinitis است. گاهی بر اساس وجود یا عدم وجود پولیپ به دو دسته تقسیم می‌شود:

• CRSwNP: رینوسینوزیت مزمن با پولیپ بینی (معمولاً شدیدتر و مرتبط با آلرژی و آسم).

• CRSsNP: رینوسینوزیت مزمن بدون پولیپ بینی. همچنین اصطلاح “سینوزیت هایپرپلاستیک” (Hyperplastic Sinusitis) گاهی برای توصیف ضخیم شدن مخاط سینوس در اثر آلرژی به کار می‌رود. نوع خاصی از این بیماری نیز وجود دارد که به قارچ‌های محیطی حساسیت شدید نشان می‌دهد و به آن “سینوزیت آلرژیک قارچی” (AFS) می‌گویند که نیاز به درمان‌های خاص‌تری دارد.

رابطه پنهان آسم و سینوزیت (بیماری راه هوایی واحد)

یکی از جذاب‌ترین مفاهیم پزشکی، نظریه “راه هوایی واحد” (Unified Airway) است. این نظریه می‌گوید بینی و ریه جدا نیستند. آمارها نشان می‌دهد بیش از ۷۰ درصد بیماران مبتلا به آسم شدید، همزمان رینوسینوزیت مزمن هم دارند. التهاب در یکی، باعث التهاب در دیگری می‌شود. ترشحات عفونی سینوس وارد ریه می‌شوند و برونش‌ها را تحریک می‌کنند. همچنین رفلکس‌های عصبی بین بینی و ریه وجود دارد. درمان همزمان هر دو بیماری ضروری است؛ درمان سینوزیت باعث می‌شود بیمار آسمی نیاز کمتری به اسپری‌های تنفسی داشته باشد و حملات کمتری را تجربه کند.

---

جمع‌بندی

رینوسینوزیت مزمن آلرژیک یک بیماری التهابی طولانی‌مدت (بیش از ۱۲ هفته) است که در آن پوشش داخلی بینی و سینوس‌ها متورم می‌شود. علت اصلی آن واکنش سیستم ایمنی به آلرژن‌های دائمی مانند مایت، کپک و حیوانات خانگی است. علائم شامل گرفتگی بینی، ترشحات پشت حلق، کاهش بویایی و فشار صورت است. تشخیص با آندوسکوپی بینی و سی‌تی اسکن قطعی می‌شود. درمان بر پایه کنترل محیط، شستشوی روزانه با سرم نمکی و استفاده از اسپری‌های کورتیکواستروئید بینی استوار است. در موارد مقاوم و پولیپ‌های بزرگ، جراحی آندوسکوپی لازم است. اگرچه درمان قطعی دائمی دشوار است، اما با مدیریت صحیح می‌توان علائم را کنترل کرد و از عوارضی مانند آسم و اختلال خواب پیشگیری نمود.