بیماری آلدوسترونیسم اولیه / سندرم کان (Primary Aldosteronism / Conn’s Syndrome)
- آلدوسترونیسم اولیه و سندرم کان (Primary Aldosteronism / Conn’s Syndrome): راهنمای جامع تعادل هورمون و فشار خون
- اسمهای دیگر بیماری و واژهشناسی پزشکی
- نشانههای بیماری آلدوسترونیسم اولیه
- علت ابتلا به آلدوسترونیسم اولیه
- نحوه تشخیص بیماری
- روشهای درمان آلدوسترونیسم اولیه
- درمان دارویی
- تفاوت بیماری در مردان و زنان
- درمان خانگی و سبک زندگی
- رژیم غذایی مناسب برای آلدوسترونیسم اولیه
- پیشگیری از آلدوسترونیسم اولیه
- عوارض و خطرات آلدوسترونیسم اولیه
- بیماری در کودکان و دوران بارداری
- طول درمان آلدوسترونیسم اولیه چقدر است؟
- فیزیولوژی آلدوسترون
آلدوسترونیسم اولیه و سندرم کان (Primary Aldosteronism / Conn’s Syndrome): راهنمای جامع تعادل هورمون و فشار خون
آلدوسترونیسم اولیه، که اغلب با نام سندرم کان نیز شناخته میشود، یک اختلال هورمونی است که در آن غدد فوق کلیوی (آدرنال) بیش از حد هورمون آلدوسترون تولید میکنند. غدد فوق کلیوی دو ارگان کوچک مثلثی شکل هستند که در بالای هر کلیه قرار دارند. هورمون آلدوسترون نقش حیاتی در تنظیم تعادل نمک (سدیم) و آب در خون و همچنین حفظ سطح پتاسیم دارد.
در حالت طبیعی، تولید آلدوسترون توسط سیستم پیچیدهای به نام “رنین-آنژیوتانسین” کنترل میشود. اما در این بیماری، غدد فوق کلیوی بدون توجه به نیاز بدن و به صورت خودکار، مقادیر زیادی آلدوسترون به خون پمپاژ میکنند. نتیجه این نافرمانی هورمونی، بازجذب بیش از حد نمک و آب توسط کلیهها و دفع بیرویه پتاسیم از طریق ادرار است. این احتباس آب و نمک منجر به افزایش حجم خون و در نتیجه فشار خون بالا میشود.
اهمیت شناخت این بیماری در این است که آلدوسترونیسم اولیه یکی از شایعترین علل “فشار خون ثانویه” (فشار خونی که علت مشخص دارد) محسوب میشود. در گذشته تصور میشد این بیماری نادر است، اما تحقیقات جدید نشان میدهد که شاید ۱۰ درصد یا بیشتر از افراد مبتلا به فشار خون بالا، در واقع به این اختلال هورمونی مبتلا باشند. تمایز این بیماری از فشار خون معمولی بسیار حیاتی است، زیرا درمان آن کاملاً متفاوت است و در بسیاری از موارد امکان درمان قطعی وجود دارد. عدم درمان میتواند منجر به آسیبهای قلبی و کلیوی شدیدتری نسبت به فشار خون معمولی شود.
اسمهای دیگر بیماری و واژهشناسی پزشکی
در متون پزشکی و گفتگوهای تخصصی غدد، ممکن است با نامهای متفاوتی برای این وضعیت روبرو شوید. نام علمی و چتری این بیماری Primary Aldosteronism یا “آلدوسترونیسم اولیه” است. واژه “اولیه” نشان میدهد که مشکل مستقیماً از خود غده فوق کلیوی نشأت میگیرد، نه اینکه غده دیگری (مثل هیپوفیز یا کلیه) به اشتباه به آن دستور داده باشد.
نام مشهور دیگر، سندرم کان (Conn’s Syndrome) است. این نام به افتخار دکتر جروم کان، پزشک آمریکایی که برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ این بیماری را در بیماری با یک تومور خوشخیم آدرنال توصیف کرد، نامگذاری شده است. نکته ظریف و مهم اینجاست که در اصطلاح دقیق پزشکی، سندرم کان معمولاً فقط به مواردی اطلاق میشود که علت بیماری، وجود یک “آدنوم” (تومور خوشخیم) در یکی از غدد فوق کلیوی باشد. اما در استفاده روزمره، گاهی به جای آلدوسترونیسم اولیه نیز به کار میرود.
اصطلاح دیگری که ممکن است در گزارشهای پاتولوژی یا سونوگرافی ببینید، “هیپرپلازی دوطرفه آدرنال” (Bilateral Adrenal Hyperplasia) است. این نام به حالتی اشاره دارد که هر دو غده فوق کلیوی بزرگ و پرکار شدهاند و تومور مشخصی وجود ندارد. به این حالت “آلدوسترونیسم ایدیوپاتیک” نیز میگویند. شناخت این تفاوتها (آدنوم در مقابل هیپرپلازی) برای بیمار حیاتی است، زیرا درمان آدنوم معمولاً جراحی است، در حالی که درمان هیپرپلازی معمولاً دارویی است. همچنین اصطلاح “هیپرآلدوسترونیسم” یک واژه کلی برای هر وضعیتی است که آلدوسترون خون بالاست، اما نوع اولیه آن موضوع بحث ماست.
نشانههای بیماری آلدوسترونیسم اولیه
علائم آلدوسترونیسم اولیه میتواند فریبنده باشد. بسیاری از بیماران تنها یک علامت دارند: فشار خون بالا که به سختی کنترل میشود. با این حال، تغییرات الکترولیتی ناشی از هورمون اضافی میتواند علائم خاصی ایجاد کند. همانطور که گفته شد، آلدوسترون باعث دفع پتاسیم میشود. کاهش سطح پتاسیم خون (هیپوکالمی) میتواند منجر به ضعف شدید عضلانی شود. بیمار ممکن است احساس کند پاهایش سنگین است یا توانایی انجام کارهای فیزیکی ساده را ندارد.
گرفتگی عضلات (کرامپ) و اسپاسم، به خصوص در شب، یکی دیگر از نشانههای کمبود پتاسیم است. در موارد شدیدتر، ممکن است فلج موقت و گذرا رخ دهد. تشنگی بیش از حد (Polydipsia) و تکرر ادرار (Polyuria)، به ویژه بیدار شدن در شب برای ادرار کردن، از علائم شایع دیگر است. دلیل این امر این است که کلیهها به دلیل اختلال الکترولیتی، توانایی تغلیظ ادرار را از دست میدهند.
تپش قلب و آریتمی (نامنظمی ضربان قلب) نیز ممکن است رخ دهد که ناشی از برهم خوردن تعادل الکتریکی قلب به دلیل کمبود پتاسیم است. سردردهای مداوم، خستگی مفرط که با استراحت برطرف نمیشود و احساس گزگز یا مورمور شدن در دستها و پاها نیز گزارش شده است. نکته مهم این است که بسیاری از بیماران ممکن است سطح پتاسیم نرمال داشته باشند (آلدوسترونیسم نورموکالیمیک)، بنابراین نبودن علائم کمبود پتاسیم، ردکننده بیماری نیست. فشار خونی که با وجود مصرف سه دارو همچنان بالاست، قویترین نشانه بالینی برای شک به این بیماری است.
علت ابتلا به آلدوسترونیسم اولیه
علت اصلی این بیماری، اختلال در عملکرد سلولهای قشر غده فوق کلیوی است. به طور طبیعی، این سلولها باید تنها زمانی آلدوسترون تولید کنند که بدن نیاز به نمک دارد یا فشار خون افت کرده است. اما در این بیماری، سلولها “خودمختار” میشوند. دو علت عمده برای این خودمختاری وجود دارد.
شایعترین علت (حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد موارد)، هیپرپلازی دوطرفه آدرنال است. در این حالت، سلولهای تولیدکننده آلدوسترون در هر دو غده فوق کلیوی افزایش تعداد پیدا کرده و بیش از حد فعال میشوند. علت دقیق اینکه چرا این اتفاق میافتد هنوز کاملاً مشخص نیست، اما عوامل ژنتیکی و جهشهای سلولی در کانالهای یونی سلولها نقش دارند.
علت شایع دوم (حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد موارد)، وجود یک آدنوم تولیدکننده آلدوسترون است (همان سندرم کان کلاسیک). در این حالت، یک تومور خوشخیم و کوچک (معمولاً کمتر از ۲ سانتیمتر) در یکی از غدد تشکیل میشود و به صورت کارخانهای مستقل، هورمون تولید میکند. علل بسیار نادرتر شامل کارسینوم آدرنال (سرطان بدخیم) و فرمهای ژنتیکی و خانوادگی (مانند آلدوسترونیسم قابل درمان با گلوکوکورتیکوئید) است. جهشهای ژنتیکی خاصی (مانند ژن KCNJ5) شناسایی شدهاند که باعث ورود کلسیم به سلولهای آدرنال و تحریک تولید آلدوسترون میشوند. این بیماری مسری نیست و ناشی از سبک زندگی غلط (مثل نمک خوردن) نیست، هرچند نمک علائم آن را بدتر میکند.
نحوه تشخیص بیماری
تشخیص آلدوسترونیسم اولیه یک فرآیند چندمرحلهای دقیق است. پزشک معمولاً زمانی به این بیماری شک میکند که بیمار فشار خون مقاوم به درمان داشته باشد، یا فشار خون بالا همراه با پتاسیم پایین دیده شود. اولین قدم، یک آزمایش خون ساده برای اندازهگیری “نسبت آلدوسترون به رنین” (ARR) است. در این بیماری، سطح آلدوسترون بالاست در حالی که سطح رنین (آنزیمی که معمولاً محرک آلدوسترون است) به شدت سرکوب شده و پایین است. اگر این نسبت بالا باشد، غربالگری مثبت است.
مرحله دوم، تستهای تأییدی است. پزشک باید مطمئن شود که ترشح آلدوسترون واقعاً خودمختار است. برای این کار از تستهایی مانند “تست بارگیری نمک” (خوراکی یا وریدی) استفاده میشود. در فرد سالم، مصرف نمک زیاد باید تولید آلدوسترون را متوقف کند. اگر پس از دریافت نمک، سطح آلدوسترون خون یا ادرار همچنان بالا باشد، تشخیص قطعی میشود.
مرحله سوم و بسیار حیاتی، تعیین محل ضایعه است (آیا یک غده درگیر است یا هر دو؟). سیتی اسکن (CT Scan) با برشهای نازک از غدد فوق کلیوی انجام میشود تا تومور احتمالی دیده شود. اما سیتی اسکن همیشه دقیق نیست (ممکن است تومورهای کوچک را نبیند یا تودههای غیرفعال را اشتباه تشخیص دهد). بنابراین، استاندارد طلایی تشخیص، روشی تهاجمی به نام نمونهبرداری از ورید آدرنال (Adrenal Vein Sampling – AVS) است. در این روش، رادیولوژیست از طریق رگ کشاله ران، لولهای را وارد وریدهای هر دو غده آدرنال میکند و مستقیماً از خون خروجی آنها نمونه میگیرد. اگر سطح هورمون در یک طرف بسیار بالاتر باشد، یعنی آدنوم (تومور) وجود دارد و جراحی لازم است. اگر سطح هورمون در هر دو طرف بالا باشد، یعنی هر دو غده درگیرند (هیپرپلازی) و درمان دارویی است.
روشهای درمان آلدوسترونیسم اولیه
روش درمان کاملاً وابسته به این است که آیا یک غده درگیر است یا هر دو. هدف درمان، نرمال کردن سطح آلدوسترون، اصلاح پتاسیم و کنترل فشار خون است. اگر تشخیص قطعی شود که بیمار دارای آدنوم یکطرفه (سندرم کان) است، درمان انتخابی جراحی است. عملی به نام “آدرنالکتومی لاپاراسکوپیک” انجام میشود. در این روش، جراح با ایجاد چند سوراخ کوچک در شکم یا پشت، کل غده فوق کلیوی درگیر را خارج میکند. از آنجا که انسان با یک غده فوق کلیوی سالم هم میتواند به زندگی طبیعی ادامه دهد، برداشتن یک غده مشکلی ایجاد نمیکند. این جراحی نرخ موفقیت بسیار بالایی دارد و در بسیاری از موارد فشار خون را کاملاً درمان میکند یا نیاز به دارو را به شدت کاهش میدهد.
اگر تشخیص پزشک، هیپرپلازی دوطرفه باشد (هر دو غده بیمار باشند)، جراحی توصیه نمیشود، زیرا نمیتوان هر دو غده فوق کلیه را برداشت (بدن بدون آنها نمیتواند زنده بماند و نیاز به جایگزینی تمام هورمونها خواهد بود که کیفیت زندگی را کاهش میدهد). در این موارد، درمان اصلی استفاده از دارو و اصلاح سبک زندگی است. هدف دارودرمانی، مسدود کردن اثرات سمی آلدوسترون بر بافتها و کلیه است. حتی در بیمارانی که تومور یکطرفه دارند اما به دلیل سن بالا یا بیماریهای دیگر امکان جراحی ندارند، از درمان دارویی استفاده میشود.
درمان دارویی
داروهای مورد استفاده در درمان آلدوسترونیسم اولیه، دستهای خاص از مدرها (دیورتیکها) هستند که به آنها “آنتاگونیستهای گیرنده مینرالوکورتیکوئید” (MRAs) میگویند. داروی خط اول و قدیمیترین آنها، اسپیرونولاکتون (Spironolactone) است. این دارو مستقیماً گیرندههایی را که آلدوسترون به آنها میچسبد، مسدود میکند. با این کار، کلیه دیگر سدیم را بازجذب نمیکند و پتاسیم را دفع نمیکند. اسپیرونولاکتون در کنترل فشار خون و حفظ پتاسیم در این بیماران بسیار موثر است.
با این حال، اسپیرونولاکتون یک عارضه جانبی مهم دارد: این دارو ساختاری شبیه به هورمونهای جنسی دارد و میتواند گیرندههای تستوسترون و پروژسترون را نیز تحت تأثیر قرار دهد. این موضوع در مردان میتواند باعث بزرگ شدن دردناک پستان (ژینکوماستی) و کاهش میل جنسی، و در زنان باعث بینظمی قاعدگی شود.
برای حل این مشکل، داروی جدیدتری به نام اپرلرنون (Eplerenone) ساخته شده است. اپلرنون انتخابیتر عمل میکند و عوارض جنسی اسپیرونولاکتون را ندارد، اما قیمت آن گرانتر است و ممکن است قدرت اثرگذاری آن کمی کمتر باشد (نیاز به دوز بالاتر یا دو بار در روز). داروی دیگر، آمیلوراید است که کانالهای سدیم را مسدود میکند و میتواند به عنوان جایگزین یا مکمل استفاده شود. سایر داروهای فشار خون (مانند کلسیم بلاکرها) نیز ممکن است برای کنترل بیشتر فشار خون در کنار این داروها تجویز شوند.
تفاوت بیماری در مردان و زنان
آلدوسترونیسم اولیه در زنان کمی شایعتر از مردان است، اما این تفاوت چشمگیر نیست. آنچه بیشتر اهمیت دارد، تفاوت در عوارض جانبی داروها و نحوه تظاهر بیماری است. زنان معمولاً در سنین جوانیتر با علائم فشار خون مقاوم تشخیص داده میشوند. در مقابل، مردان ممکن است دیرتر مراجعه کنند و بیشتر در معرض عوارض قلبی ناشی از فشار خون طولانیمدت باشند.
مهمترین تفاوت در مدیریت درمان دارویی است. همانطور که گفته شد، مصرف اسپیرونولاکتون در مردان چالشبرانگیزتر است. عارضه ژینکوماستی (رشد بافت سینه) در مردان میتواند بسیار آزاردهنده باشد و اغلب منجر به قطع خودسرانه دارو توسط بیمار میشود. پزشکان در مواجهه با مردان جوان یا فعال، ممکن است زودتر به سراغ داروی اپلرنون بروند یا دوز اسپیرونولاکتون را با دقت بیشتری تنظیم کنند. در زنان، عوارض اسپیرونولاکتون (مانند حساسیت پستان یا لکهبینی) معمولاً قابل تحملتر است، اما در سنین باروری نیاز به احتیاط دارد.
درمان خانگی و سبک زندگی
اگرچه درمان اصلی این بیماری جراحی یا دارویی است، اما تغییرات سبک زندگی میتواند اثربخشی درمان را دوچندان کند. مهمترین اقدام خانگی، مدیریت وزن است. بافت چربی میتواند موادی ترشح کند که به خودی خود باعث افزایش آلدوسترون شوند. کاهش وزن میتواند حساسیت بدن به داروها را افزایش دهد.
ورزش منظم هوازی (مانند پیادهروی سریع، شنا) به مدت حداقل ۳۰ دقیقه در روز، به کاهش سفتی عروق و پایین آوردن فشار خون کمک میکند. ترک سیگار و الکل برای حفظ سلامت قلب و عروقی که تحت فشار هورمون بودهاند، حیاتی است. مدیریت استرس نیز مهم است، زیرا استرس باعث ترشح کورتیزول میشود که میتواند اثرات مشابهی بر فشار خون داشته باشد. پایش منظم فشار خون در منزل با دستگاه دیجیتال و ثبت آن، به پزشک کمک میکند تا دوز داروها را دقیقتر تنظیم کند.
رژیم غذایی مناسب برای آلدوسترونیسم اولیه
رژیم غذایی در این بیماری نقشی کلیدی و استراتژیک دارد. دشمن شماره یک بیماران مبتلا به آلدوسترونیسم اولیه، سدیم (نمک) است. آلدوسترون بالا باعث میشود کلیهها به شدت نمک را نگه دارند. هر ذره نمکی که بیمار میخورد، باعث احتباس آب بیشتر و خنثی شدن اثر داروها میشود. بنابراین، یک رژیم غذایی بسیار کمنمک (DASH Diet) ضروری است. حذف نمکدان، پرهیز از غذاهای فرآوری شده، کنسروها، پنیرهای شور و فستفودها باید در اولویت باشد.
در مورد پتاسیم، داستان متفاوت است. قبل از شروع درمان، بیماران باید غذاهای غنی از پتاسیم (مانند موز، آووکادو، اسفناج، سیبزمینی، زردآلو خشک) مصرف کنند تا کمبود پتاسیم بدن جبران شود. اما نکته مهم اینجاست: پس از شروع داروهایی مثل اسپیرونولاکتون (که پتاسیم را در بدن نگه میدارند)، بیمار باید مراقب باشد که دچار افزایش بیش از حد پتاسیم (هیپرکالمی) نشود. بنابراین، پس از شروع درمان، مصرف مکملهای پتاسیم باید قطع شود و رژیم غذایی تحت نظر پزشک متعادل گردد. مصرف کلسیم و منیزیم کافی نیز به تنظیم فشار خون کمک میکند.
پیشگیری از آلدوسترونیسم اولیه
از آنجا که آلدوسترونیسم اولیه عمدتاً ناشی از تومورهای خوشخیم یا تغییرات سلولی خودبهخودی و ژنتیکی است، هیچ روش شناختهشدهای برای پیشگیری اولیه از بروز آن وجود ندارد. برخلاف دیابت نوع ۲ یا بیماری قلبی، نمیتوان گفت که با ورزش یا رژیم خاصی میتوان جلوی ایجاد تومور آدرنال را گرفت.
با این حال، پیشگیری ثانویه (جلوگیری از عوارض) کاملاً در دست بیمار است. تشخیص زودهنگام کلید ماجراست. هر فردی که فشار خون بالا دارد، به خصوص اگر فشار خونش مقاوم است، در سنین پایین مبتلا شده، یا پتاسیم خونش پایین است، باید از پزشک خود بخواهد که غربالگری آلدوسترون را انجام دهد. همچنین، حفظ رژیم کمنمک میتواند از شدت یافتن علائم در صورت بروز بیماری جلوگیری کند.
عوارض و خطرات آلدوسترونیسم اولیه
آلدوسترونیسم اولیه بسیار خطرناکتر از فشار خون معمولی است. هورمون آلدوسترون علاوه بر بالا بردن فشار، اثرات سمی مستقیمی بر بافت قلب، رگها و کلیه دارد و باعث فیبروز (سفت شدن بافت) و التهاب میشود. آمارها نشان میدهند که بیماران مبتلا به این سندرم در مقایسه با سایر بیماران فشار خونی (با فشار خون برابر)، بیشتر دچار سکته قلبی، سکته مغزی و نارسایی قلبی میشوند.
فیبریلاسیون دهلیزی (نوعی آریتمی قلبی) در این بیماران شایعتر است. آسیب کلیوی در این بیماران سریعتر پیشرفت میکند و دفع پروتئین در ادرار (نشانه آسیب کلیه) زودتر ظاهر میشود. همچنین آلدوسترون بالا با اختلال در متابولیسم قند و افزایش خطر دیابت نوع ۲ و سندرم متابولیک مرتبط است. افسردگی و اضطراب نیز در این بیماران شیوع بالاتری دارد که ممکن است ناشی از اثرات مستقیم هورمون بر مغز باشد. درمان سریع و موثر، تنها راه جلوگیری از این “آسیب ارگانهای هدف” است.
بیماری در کودکان و دوران بارداری
آلدوسترونیسم اولیه در کودکان بسیار نادر است. اگر کودکی با فشار خون بالا و پتاسیم پایین مراجعه کند، احتمال وجود یک اختلال ژنتیکی خانوادگی (Familial Hyperaldosteronism) که به درمان با کورتون پاسخ میدهد، باید بررسی شود. تشخیص و درمان در کودکان مشابه بزرگسالان است اما نیاز به تخصص فوقالعاده غدد اطفال دارد.
در دوران بارداری، تشخیص این بیماری دشوار است زیرا سطح آلدوسترون در بارداری طبیعی به شدت بالا میرود. با این حال، فشار خون بالای ناشی از آن میتواند با مسمومیت بارداری (پره اکلامپسی) اشتباه گرفته شود. فشار خون کنترل نشده در این دوران برای مادر و جنین خطرناک است (خطر زایمان زودرس و جدا شدن جفت). بسیاری از داروها (مانند اسپیرونولاکتون) به دلیل اثرات ضد هورمونی بر جنین پسر، در بارداری ممنوع یا کمخطر نیستند. مدیریت این بیماران در بارداری چالشی بزرگ است و معمولاً از داروهای قدیمیتر و ایمنتر فشار خون (مانند متیلدوپا) استفاده میشود و جراحی به بعد از زایمان موکول میگردد.
طول درمان آلدوسترونیسم اولیه چقدر است؟
اگر بیمار تحت عمل جراحی قرار گیرد (آدرنالکتومی برای تومور)، درمان معمولاً قطعی است. بلافاصله پس از عمل، پتاسیم خون نرمال میشود. فشار خون نیز در نیمی از بیماران کاملاً درمان میشود (بدون نیاز به دارو) و در نیمی دیگر به شدت بهبود مییابد و با داروی کمتری کنترل میشود. بنابراین، دوره درمان در این حالت محدود به دوره نقاهت جراحی است.
اما اگر بیمار تحت درمان دارویی باشد (برای هیپرپلازی)، درمان مادامالعمر است. این داروها بیماری را ریشهکن نمیکنند، بلکه آن را کنترل میکنند. اگر بیمار دارو را قطع کند، علائم و فشار خون بالا باز میگردند. در این حالت، ویزیتهای منظم هر ۳ تا ۶ ماه برای چک کردن پتاسیم و فشار خون و تنظیم دوز دارو تا پایان عمر ضروری است.
فیزیولوژی آلدوسترون
برای درک بهتر، باید بدانیم آلدوسترون دقیقاً چه میکند. این هورمون روی لولههای جمعکننده ادرار در کلیه اثر میگذارد. در آنجا، پمپهایی را فعال میکند که سدیم را از ادرار گرفته و به خون برمیگردانند. آب هم همیشه به دنبال نمک حرکت میکند، پس آب هم به خون برمیگردد و حجم خون زیاد میشود. در عوض، برای حفظ تعادل بار الکتریکی، کلیه مجبور است پتاسیم و اسید (یون هیدروژن) را به داخل ادرار بریزد. همین مکانیسم ساده، مسئول تمام علائم پیچیده بیماری است: حجم خون بالا (فشار بالا)، پتاسیم پایین (ضعف عضله) و آلکالوز (اختلال اسید-باز).
جمعبندی
آلدوسترونیسم اولیه یا سندرم کان، یک بیماری هورمونی است که باعث فشار خون بالا و اغلب پتاسیم پایین میشود. نشانههای بیماری شامل فشار خون مقاوم، ضعف عضلانی و تکرر ادرار است. نحوه تشخیص با آزمایش نسبت آلدوسترون به رنین (ARR)، تست نمک و نمونهبرداری ورید آدرنال (AVS) انجام میشود. علت ابتلا معمولاً تومور خوشخیم (آدنوم) یا بزرگ شدن دوطرفه غدد (هیپرپلازی) است.
روشهای درمان شامل جراحی لاپاراسکوپی برای تومورها و مصرف داروی اسپیرونولاکتون برای موارد دیگر است. رژیم غذایی مناسب باید کمنمک باشد. عوارض و خطرات شامل آسیب قلبی و کلیوی شدیدتر از فشار خون معمولی است. این بیماری در صورت تشخیص به موقع، یکی از معدود علل قابل درمان قطعی فشار خون است و نباید نادیده گرفته شود.