بیماری عفونت با قارچ کوکسیدیوئیدس (Coccidioidomycosis)

عفونت با قارچ کوکسیدیوئید (Coccidioidomycosis)؛ شناخت کامل تب دره

عفونت با قارچ کوکسیدیوئید که در اصطلاح عامیانه و پزشکی بیشتر با نام «تب دره» شناخته می‌شود، یک بیماری عفونی است که توسط قارچی میکروسکوپی ایجاد می‌شود. این بیماری بر خلاف بسیاری از عفونت‌های رایج که منشأ ویروسی یا باکتریایی دارند، ریشه قارچی دارد و سیستم تنفسی انسان را هدف قرار می‌دهد. قارچ عامل این بیماری در خاک مناطق خاصی از جهان زندگی می‌کند و با وزش باد یا بر هم خوردن خاک، وارد هوا می‌شود. استنشاق این ذرات ریز توسط انسان، آغازگر بیماری است. اگرچه بسیاری از افراد مبتلا هیچ‌گاه متوجه بیماری خود نمی‌شوند و سیستم ایمنی بدنشان به طور خودکار با آن مقابله می‌کند، اما در برخی موارد، این عفونت می‌تواند به یک بیماری جدی، مزمن و حتی تهدیدکننده حیات تبدیل شود. شناخت دقیق این بیماری، به‌ویژه برای کسانی که در مناطق خشک و بیابانی زندگی می‌کنند یا به این مناطق سفر می‌کنند، از اهمیت بالایی برخوردار است.

نشانه های بیماری عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

علائم بالینی عفونت کوکسیدیوئیدومایکوزیس بسیار متنوع است و همین موضوع باعث می‌شود که تشخیص آن در مراحل اولیه دشوار باشد. این بیماری اغلب به عنوان “مقلد بزرگ” شناخته می‌شود زیرا علائم آن شباهت زیادی به آنفولانزا یا ذات‌الریه معمولی دارد. دوره کمون بیماری، یعنی فاصله زمانی بین استنشاق هاگ‌های قارچ تا بروز اولین علائم، معمولاً بین یک تا سه هفته است. در اکثر افراد (حدود ۶۰ درصد)، عفونت بدون علامت است یا علائم آنقدر خفیف هستند که فرد اصلا متوجه بیماری نمی‌شود و فکر می‌کند دچار یک سرماخوردگی ساده شده است. اما در ۴۰ درصد باقی‌مانده، علائم می‌توانند آزاردهنده باشند.

شایع‌ترین نشانه‌ها شامل تب، سرفه و خستگی شدید است. خستگی ناشی از تب دره می‌تواند بسیار ناتوان‌کننده باشد و حتی پس از بهبود سایر علائم، هفته‌ها یا ماه‌ها ادامه یابد. سرفه‌ها معمولاً خشک هستند اما گاهی با خلط همراه می‌شوند. درد قفسه سینه نیز یکی دیگر از شکایات اصلی بیماران است که می‌تواند از یک احساس سنگینی مبهم تا دردهای تیز که با نفس عمیق بدتر می‌شوند، متغیر باشد. سردرد، لرز و تعریق شبانه نیز از دیگر علائم سیستمیک بیماری هستند که نشان‌دهنده واکنش التهابی بدن به حضور قارچ است.

یکی از نشانه‌های متمایزکننده این بیماری که آن را از آنفولانزا جدا می‌کند، بروز بثورات پوستی خاص و درد مفاصل است. درد مفاصل که بیشتر در زانوها، مچ پا و مچ دست احساس می‌شود، آنقدر شایع است که به این بیماری لقب “روماتیسم صحرایی” داده‌اند. در مورد علائم پوستی، دو نوع ضایعه بسیار مهم وجود دارد: اولی “اریتم نودوزوم” است که به صورت برجستگی‌های قرمز، دردناک و حساس در جلوی ساق پا ظاهر می‌شود. دومی “اریتم مولتی‌فرم” است که شبیه به هدف تیراندازی یا واکنش آلرژیک روی پوست گردن و دست‌ها دیده می‌شود. وجود این علائم پوستی همراه با مشکلات تنفسی، سرنخ بزرگی برای پزشکان است.

علت ابتلا به عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

عامل اصلی این بیماری، قارچی از گونه کوکسیدیوئیدس (Coccidioides) است. دو گونه اصلی به نام‌های Coccidioides immitis و Coccidioides posadasii مسئول ایجاد بیماری در انسان هستند. این قارچ‌ها چرخه زندگی جالبی دارند. آن‌ها در خاک‌های قلیایی و خشک مناطق بیابانی به صورت رشته‌ای (میسیلیوم) رشد می‌کنند. این قارچ‌ها بسیار مقاوم هستند و می‌توانند در شرایط سخت بیابان دوام بیاورند. وقتی باران می‌بارد، قارچ‌ها رشد می‌کنند و سپس با خشک شدن هوا، به هاگ‌های بسیار ریز و سبکی تبدیل می‌شوند که به آن‌ها آرتروکونیدیا می‌گویند.

علت ابتلای انسان، استنشاق این هاگ‌های معلق در هواست. هر چیزی که باعث برهم خوردن خاک آلوده شود، می‌تواند این هاگ‌ها را در هوا پخش کند. طوفان‌های شن، فعالیت‌های ساختمانی، کشاورزی، باستان‌شناسی، حفاری زمین و حتی زلزله می‌توانند توده‌ای از هاگ‌ها را وارد هوا کنند. وقتی فرد نفس می‌کشد، این ذرات میکروسکوپی وارد ریه‌ها می‌شوند. در داخل ریه، دمای بدن و محیط مرطوب باعث می‌شود هاگ تغییر شکل داده و به ساختاری کروی به نام “اسفرول” تبدیل شود. این اسفرول‌ها رشد کرده و پر از دانه‌های ریزتر می‌شوند که با پاره شدن دیواره اسفرول، در بافت ریه پخش شده و عفونت را گسترش می‌دهند.

مهم است بدانیم که این بیماری مسری نیست. یعنی کوکسیدیوئیدومایکوزیس از فردی به فرد دیگر منتقل نمی‌شود. شما نمی‌توانید این بیماری را از سرفه کردن یا دست دادن با فرد بیمار بگیرید. تنها راه ابتلا، تنفس مستقیم هوای حاوی قارچ است. همچنین حیوانات خانگی مثل سگ‌ها نیز می‌توانند به این بیماری مبتلا شوند، اما آن‌ها نیز بیماری را به انسان منتقل نمی‌کنند، بلکه هر دو (انسان و حیوان) از یک منبع محیطی مشترک (خاک و هوا) آلوده شده‌اند.

نحوه تشخیص عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

تشخیص دقیق و زودهنگام تب دره چالشی بزرگ برای سیستم پزشکی است، زیرا علائم آن غیراختصاصی است. پزشک ابتدا با گرفتن شرح حال دقیق شروع می‌کند. سوالاتی در مورد محل زندگی، سابقه سفر به مناطق بیابانی و شغل بیمار (مثل کارگر ساختمان یا کشاورز) پرسیده می‌شود. اگر پزشک به تب دره مشکوک شود، دستور آزمایش‌های پاراکلینیکی را می‌دهد. اولین گام معمولاً آزمایش خون برای بررسی آنتی‌بادی‌هاست (سرولوژی). بدن در پاسخ به قارچ، پروتئین‌هایی به نام آنتی‌بادی (IgM و IgG) می‌سازد. وجود این آنتی‌بادی‌ها در خون نشان می‌دهد که فرد با قارچ تماس داشته است.

با این حال، تولید آنتی‌بادی ممکن است چند هفته طول بکشد، بنابراین آزمایش منفی در روزهای اول بیماری، ابتلا را رد نمی‌کند. روش دیگر، کشت خلط یا نمونه بافتی است. پزشک نمونه‌ای از خلط سینه یا بافت ریه (از طریق برونکوسکوپی) را به آزمایشگاه می‌فرستد تا ببینند آیا قارچ در محیط کشت رشد می‌کند یا خیر. همچنین مشاهده مستقیم اسفرول‌های قارچ در زیر میکروسکوپ توسط پاتولوژیست، تشخیص را قطعی می‌کند. آزمایش‌های جدیدتری مانند PCR نیز وجود دارند که ژنوم قارچ را در نمونه‌های بیمار شناسایی می‌کنند و سرعت بالاتری دارند.

تصویربرداری از قفسه سینه (رادیولوژی یا سی‌تی اسکن) نیز بخش مهمی از تشخیص است. در عکس ریه، ممکن است علائمی شبیه به ذات‌الریه، گره‌های ریوی (ندول) یا حفره‌های توخالی (کاویتاسیون) دیده شود. گاهی اوقات این گره‌ها با سرطان ریه اشتباه گرفته می‌شوند که باعث نگرانی شدید بیمار می‌شود، اما با نمونه‌برداری مشخص می‌شود که توده سرطانی نیست و فقط تجمعی از سلول‌های التهابی علیه قارچ است. تورم غدد لنفاوی در قفسه سینه نیز در تصاویر ممکن است دیده شود.

روش‌های درمان و درمان دارویی عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

خبر خوب این است که اکثر افراد مبتلا به تب دره نیاز به هیچ درمان خاصی ندارند. سیستم ایمنی بدن انسان سالم معمولاً به تنهایی قادر است قارچ را مهار کرده و بیماری را از بین ببرد. در این موارد، استراحت و مراقبت‌های حمایتی تنها چیزی است که بیمار نیاز دارد. رویکرد “نظارت و انتظار” در بسیاری از بیماران با علائم خفیف تا متوسط توصیه می‌شود. پزشک وضعیت بیمار را به طور مرتب چک می‌کند تا مطمئن شود بیماری پیشرفت نمی‌کند.

اما برای کسانی که علائم شدید دارند، سیستم ایمنی ضعیفی دارند، یا عفونت آن‌ها گسترش یافته است، درمان دارویی ضروری است. دسته اصلی داروها، “ضد قارچ‌های آزول” هستند. فلوکونازول (Fluconazole) و ایتراکونازول (Itraconazole) رایج‌ترین داروهای خوراکی مورد استفاده هستند. این داروها با اختلال در دیواره سلولی قارچ، مانع از رشد و تکثیر آن می‌شوند. دوره درمان معمولاً طولانی است و از ۳ تا ۶ ماه متغیر است. بیمار باید داروها را دقیقاً طبق دستور مصرف کند تا از عود بیماری جلوگیری شود.

در موارد بسیار شدید که بیماری به سایر نقاط بدن منتشر شده یا بیمار دچار ذات‌الریه نارسایی‌دهنده شده است، ممکن است نیاز به بستری در بیمارستان و تزریق وریدی داروی آمفوتریسین بی (Amphotericin B) باشد. این دارو بسیار قوی است اما عوارض جانبی بیشتری نسبت به قرص‌های خوراکی دارد و معمولاً برای شرایط بحرانی نگه داشته می‌شود. پس از کنترل وضعیت حاد، بیمار دوباره به داروهای خوراکی منتقل می‌شود. پایش عملکرد کبد در طول مصرف داروهای ضد قارچ بسیار مهم است زیرا این داروها متابولیسم کبدی دارند.

پیشگیری از عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

پیشگیری کامل از تب دره بسیار دشوار است، زیرا قارچ عامل بیماری در هوایی که تنفس می‌کنیم وجود دارد و نمی‌توان نفس نکشید. هیچ واکسن تایید شده‌ای هنوز برای این بیماری وجود ندارد، هرچند تحقیقات در این زمینه ادامه دارد. با این حال، با رعایت برخی راهکارها می‌توان ریسک ابتلا را کاهش داد، به خصوص برای افرادی که در مناطق پرخطر زندگی می‌کنند یا سیستم ایمنی ضعیفی دارند.

مهم‌ترین استراتژی، اجتناب از تنفس گرد و غبار است. در روزهایی که باد شدید می‌وزد یا طوفان شن در جریان است، بهتر است در خانه بمانید و پنجره‌ها را بسته نگه دارید. اگر مجبور به خروج از منزل هستید یا در محیطی کار می‌کنید که گرد و غبار زیاد است (مثل کارگاه‌های ساختمانی)، استفاده از ماسک‌های تنفسی فیلتردار با استاندارد N95 توصیه می‌شود. این ماسک‌ها می‌توانند تا حد زیادی جلوی ورود هاگ‌های قارچ به ریه را بگیرند.

اقدامات اصلاحی در محیط نیز موثر است. مرطوب نگه داشتن خاک قبل از کندن زمین یا باغبانی باعث می‌شود خاک گل شود و گرد و غبار کمتری به هوا برخیزد. استفاده از سیستم‌های تصفیه هوا در منازل با فیلترهای هپا (HEPA) می‌تواند به پاکسازی هوای داخل خانه کمک کند. افرادی که سیستم ایمنی بسیار ضعیفی دارند (مثل بیماران پیوندی یا مبتلایان به ایدز)، باید قبل از سفر به مناطق بومی این بیماری با پزشک خود مشورت کنند و شاید نیاز به مصرف داروهای پیشگیرانه داشته باشند.

تفاوت بیماری در مردان و زنان

از نظر آماری، الگوی ابتلا به کوکسیدیوئیدومایکوزیس در مردان و زنان تفاوت‌هایی دارد. مطالعات نشان داده‌اند که مردان بیشتر از زنان دچار عفونت علامت‌دار می‌شوند. بخشی از این تفاوت ممکن است به دلایل شغلی و رفتاری باشد؛ مردان به طور سنتی بیشتر در مشاغل فضای باز مانند کشاورزی، ساختمان‌سازی و کار در جاده‌ها فعالیت دارند که آن‌ها را در معرض گرد و غبار بیشتری قرار می‌دهد. اما برخی تحقیقات جدیدتر به تفاوت‌های هورمونی و ژنتیکی نیز اشاره دارند.

یک تفاوت بارز بالینی بین دو جنس، در نوع واکنش پوستی است. همانطور که گفته شد، “اریتم نودوزوم” (برجستگی‌های قرمز دردناک روی پا) یکی از علائم این بیماری است. جالب است بدانید که زنان بسیار بیشتر از مردان دچار این علامت می‌شوند. در واقع، بروز این راش پوستی در زنان یک نشانه پیش‌آگهی خوب تلقی می‌شود و نشان می‌دهد که سیستم ایمنی بدن واکنشی قوی به قارچ نشان داده و احتمالاً بیماری به خوبی کنترل خواهد شد.

اما مهم‌ترین تفاوت جنسیتی مربوط به دوران بارداری است که خطرات بیماری را برای زنان به شدت افزایش می‌دهد. هورمون‌های زنانه در دوران بارداری می‌توانند بر رشد قارچ تأثیر بگذارند و همچنین تغییرات سیستم ایمنی مادر، او را مستعد ابتلا به فرم‌های شدیدتر بیماری می‌کند. بنابراین، در حالی که مردان شاید بیشتر بیمار شوند، زنان باردار در معرض خطر بیشتری برای عوارض جدی هستند.

اسم‌های دیگر بیماری عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

این بیماری در متون پزشکی و فرهنگ‌های مختلف با نام‌های گوناگونی شناخته می‌شود. رایج‌ترین نام غیرتخصصی آن تب دره (Valley Fever) است که به دره سن خواکین در کالیفرنیا اشاره دارد، جایی که این بیماری بسیار شایع است و اولین بار شیوع گسترده آن گزارش شد. نام دیگر آن «روماتیسم صحرایی» (Desert Rheumatism) است که به دلیل درد مفاصل شدید همراه با بیماری به آن داده شده است.

گاهی به آن «تب سن خواکین» (San Joaquin Valley Fever) یا «تب کالیفرنیا» نیز می‌گویند. در متون قدیمی‌تر پزشکی ممکن است با اصطلاحاتی مانند «بیماری کوکسیدیوئید» یا به اختصار “Cocci” (تلفظ می‌شود کاک-سی) مواجه شوید. همه این نام‌ها به یک بیماری واحد اشاره دارند که توسط قارچ Coccidioides ایجاد می‌شود. دانستن این اسامی کمک می‌کند تا در هنگام مطالعه منابع مختلف یا صحبت با پزشکان در مناطق مختلف، دچار سردرگمی نشوید.

درمان خانگی و رژیم غذایی

باید توجه داشت که هیچ درمان خانگی، گیاهی یا سنتی وجود ندارد که بتواند قارچ کوکسیدیوئید را در بدن از بین ببرد. درمان اصلی فقط توسط سیستم ایمنی یا داروهای ضد قارچ شیمیایی انجام می‌شود. با این حال، درمان‌های خانگی نقش مهمی در تسکین علائم و کمک به بدن برای مبارزه بهتر دارند. استراحت مطلق و کافی، مهم‌ترین تجویز خانگی است. بدن برای مبارزه با عفونت انرژی زیادی مصرف می‌کند و خستگی ناشی از این بیماری پیامی از طرف بدن است که نیاز به خواب دارد.

هیدراتاسیون یا مصرف مایعات فراوان (آب، آب‌میوه‌های طبیعی، سوپ‌های رقیق) بسیار مهم است، به خصوص اگر بیمار تب داشته باشد. استفاده از بخور سرد می‌تواند به مرطوب نگه داشتن مجاری تنفسی و کاهش سرفه‌های خشک کمک کند. برای دردهای عضلانی و مفصلی، کمپرس گرم یا حمام آب گرم می‌تواند تسکین‌دهنده باشد.

رژیم غذایی باید متمرکز بر تقویت سیستم ایمنی باشد. مصرف پروتئین کافی (گوشت، ماهی، تخم مرغ، حبوبات) برای ترمیم بافت‌ها ضروری است. میوه‌ها و سبزیجات رنگارنگ که سرشار از آنتی‌اکسیدان‌ها هستند، به کاهش التهاب بدن کمک می‌کنند. از آنجا که داروهای ضد قارچ بار زیادی روی کبد می‌گذارند، پرهیز از مصرف الکل و غذاهای بسیار چرب و فرآوری شده در طول دوره درمان بسیار مهم است تا کبد بتواند داروها را به خوبی متابولیزه کند. برخی بیماران گزارش داده‌اند که مصرف ماست‌های پروبیوتیک به حفظ تعادل گوارشی در طول مصرف داروها کمک کرده است.

بیماری در کودکان و دوران بارداری

در کودکان، تب دره معمولاً خفیف‌تر از بزرگسالان است. بسیاری از کودکان مبتلا، علائمی شبیه به یک سرماخوردگی ساده دارند و سریع بهبود می‌یابند. بثورات پوستی در کودکان شایع است و ممکن است والدین را نگران کند. با این حال، کودکان دارای نقص ایمنی یا بیماری‌های زمینه‌ای باید به دقت تحت نظر باشند. درمان در کودکان مشابه بزرگسالان است، اما دوز داروها بر اساس وزن بدن تنظیم می‌شود.

دوران بارداری اما داستان کاملاً متفاوتی دارد و یکی از پرخطرترین شرایط برای ابتلا به این بیماری است. به خصوص اگر زن باردار در سه ماهه سوم بارداری یا بلافاصله پس از زایمان به این عفونت مبتلا شود، خطر انتشار بیماری در بدن (Disseminated disease) بسیار بالا می‌رود. تحقیقات نشان داده‌اند که هورمون‌های استروژن و پروژسترون می‌توانند مستقیماً باعث تحریک رشد قارچ شوند. درمان زنان باردار بسیار پیچیده است، زیرا برخی داروهای ضد قارچ معمولی (مثل فلوکونازول) ممکن است باعث ناهنجاری‌های جنینی شوند، به ویژه در سه ماهه اول. بنابراین، پزشکان باید با دقت و وسواس زیاد، سود و زیان درمان را بسنجند و از داروهای جایگزین یا دوزهای کنترل شده استفاده کنند. زنان باردار ساکن در مناطق بومی باید تا حد امکان از گرد و غبار دوری کنند.

عوارض و خطرات عفونت با قارچ کوکسیدیوئید

اگرچه اکثر افراد بهبود می‌یابند، اما عفونت کوکسیدیوئید می‌تواند عوارض وحشتناکی داشته باشد اگر از کنترل خارج شود. خطرناک‌ترین حالت، “کوکسیدیوئیدومایکوزیس منتشر” است. این یعنی قارچ از ریه وارد جریان خون شده و به سایر نقاط بدن سفر می‌کند. این اتفاق تنها در حدود ۱ درصد از بیماران رخ می‌دهد، اما بسیار خطرناک است. قارچ می‌تواند پوست را درگیر کند و زخم‌ها و آبسه‌های زشتی ایجاد کند که به سختی خوب می‌شوند.

قارچ همچنین می‌تواند به استخوان‌ها و مفاصل حمله کند و باعث عفونت استخوان (استئومیلیت) شود که بسیار دردناک است و ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. اما ترسناک‌ترین عارضه، مننژیت کوکسیدیوئیدی است. در این حالت، قارچ پرده‌های مغز و نخاع را درگیر می‌کند. اگر این حالت درمان نشود، صددرصد کشنده است. درمان مننژیت قارچی بسیار دشوار است و بیمار ممکن است مجبور باشد تا پایان عمر داروهای ضد قارچ مصرف کند تا قارچ را سرکوب نگه دارد.

از عوارض عفونت ریوی نیز می‌توان به پارگی حفره‌های ریوی اشاره کرد که منجر به پنوموتوراکس (جمع شدن هوا دور ریه و روی هم خوابیدن آن) می‌شود و نیاز به جراحی فوری دارد. همچنین فیبروز یا سفت شدن بافت ریه و ذات‌الریه مزمن از دیگر عوارض طولانی‌مدت بیماری هستند.

طول درمان عفونت با قارچ کوکسیدیوئید چقدر است؟

طول دوره درمان در این بیماری بسیار متغیر است و بستگی به شدت عفونت و وضعیت سیستم ایمنی بیمار دارد. برای یک عفونت ریوی حاد که نیاز به درمان پیدا کرده است، معمولاً یک دوره ۳ تا ۶ ماهه مصرف داروی ضد قارچ خوراکی (مانند فلوکونازول) تجویز می‌شود. پزشک پس از این مدت بیمار را معاینه می‌کند و اگر علائم برطرف شده باشد و عکس ریه پاک شده باشد، درمان را قطع می‌کند.

اما در موارد ذات‌الریه مزمن که حفره‌هایی در ریه ایجاد شده، درمان ممکن است یک سال یا بیشتر طول بکشد. برای بیمارانی که دچار نوع منتشر بیماری (درگیری استخوان یا پوست) شده‌اند، درمان بسیار طولانی‌تر خواهد بود. و در نهایت، برای کسانی که دچار مننژیت قارچی شده‌اند، درمان اغلب مادام‌العمر است. این افراد نمی‌توانند دارو را قطع کنند، زیرا به محض قطع دارو، قارچ دوباره در مایع نخاعی رشد کرده و باعث التهاب مغز می‌شود. بنابراین صبر و حوصله و پیگیری مداوم در درمان این بیماری حرف اول را می‌زند.

نواحی جغرافیایی پرخطر و توصیه‌های سفر

شناخت جغرافیای این بیماری برای مسافران حیاتی است. این قارچ عاشق خاک‌های قلیایی و آب‌وهوای نیمه‌خشک است. کانون‌های اصلی بیماری شامل جنوب غربی ایالات متحده (به‌ویژه آریزونا و دره مرکزی کالیفرنیا)، نوادا، یوتا، نیومکزیکو و تگزاس است. همچنین بخش‌های شمالی مکزیک و برخی مناطق در آمریکای مرکزی و جنوبی (مانند برزیل و آرژانتین) نیز زیستگاه این قارچ هستند.

اگر قصد سفر به این مناطق را دارید، به‌ویژه در فصل‌های خشک و بادی، باید محتاط باشید. کمپینگ در بیابان، شرکت در رالی‌های صحرایی، یا بازدید از سایت‌های باستان‌شناسی می‌تواند شما را در معرض مستقیم گرد و غبار قرار دهد. اگر سیستم ایمنی ضعیفی دارید، شاید بهتر باشد مقصد سفر خود را تغییر دهید یا در فصولی سفر کنید که گرد و غبار کمتر است (زمستان‌های مرطوب). و مهم‌تر از همه، اگر پس از بازگشت از این مناطق دچار علائم تنفسی یا تب طولانی شدید، حتماً به پزشک خود بگویید که به کجا سفر کرده‌اید؛ زیرا پزشکان در مناطق غیربومی ممکن است اصلا به فکر این بیماری نیفتند و تشخیص را به تأخیر بیندازند.

---

جمع‌بندی

عفونت با قارچ کوکسیدیوئید یا «تب دره» یک بیماری تنفسی است که از طریق استنشاق هاگ‌های موجود در گرد و غبار مناطق بیابانی (مانند جنوب غربی آمریکا) منتقل می‌شود. علائم آن اغلب شبیه آنفولانزا است اما می‌تواند شامل بثورات پوستی خاص و درد مفاصل باشد. در حالی که اکثر افراد سالم بدون درمان بهبود می‌یابند، گروه‌های پرخطر مانند زنان باردار و افراد با نقص ایمنی ممکن است دچار عوارض شدیدی مانند مننژیت یا عفونت‌های منتشر شوند. تشخیص بیماری نیازمند آزمایش خون و تصویربرداری است و درمان آن با داروهای ضد قارچ مانند فلوکونازول انجام می‌شود که ممکن است ماه‌ها طول بکشد. پیشگیری شامل دوری از گرد و غبار و استفاده از ماسک در مناطق آلوده است. آگاهی از سابقه سفر و علائم پایدار، کلید تشخیص سریع و جلوگیری از آسیب‌های جدی این بیماری است.