بیماری عفونت با قارچ بلاستومایسز (Blastomycosis)

عفونت با قارچ بلاستومایسز (Blastomycosis)؛ بیماری گیلکریست، علائم و درمان

عفونت با قارچ بلاستومایسز، که در متون پزشکی با نام بلاستومایکوزیس شناخته می‌شود، یک بیماری عفونی جدی اما نسبتاً نادر است که توسط قارچی میکروسکوپی ایجاد می‌شود. این بیماری بر خلاف سرماخوردگی یا آنفولانزا که ویروسی هستند، ماهیت قارچی دارد و می‌تواند ارگان‌های مختلف بدن، به ویژه ریه‌ها و پوست را درگیر کند. عامل این بیماری در محیط زیست، به‌خصوص در خاک‌های مرطوب و پوسیده زندگی می‌کند و انسان‌ها معمولاً به طور ناخواسته با استنشاق هاگ‌های این قارچ به آن مبتلا می‌شوند. اگرچه بسیاری از افراد با سیستم ایمنی قوی ممکن است علائم خفیفی داشته باشند، اما در صورت عدم تشخیص و درمان به موقع، این قارچ می‌تواند در سراسر بدن پخش شده و عواقب خطرناکی به همراه داشته باشد. درک ماهیت این بیماری، به خصوص برای افرادی که در مناطق جنگلی و مرطوب زندگی می‌کنند یا سیستم ایمنی ضعیفی دارند، بسیار حیاتی است.

نشانه های بیماری عفونت با قارچ بلاستومایسز

تشخیص علائم بلاستومایسز یکی از چالش‌های بزرگ پزشکی است، زیرا این بیماری در مراحل اولیه شباهت بسیار زیادی به سایر عفونت‌های تنفسی دارد. حدود نیمی از افرادی که هاگ‌های قارچ را استنشاق می‌کنند، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند یا علائمشان آنقدر خفیف باشد که خودبه‌خود برطرف شود. اما در نیمی دیگر، علائم بین ۳ هفته تا ۳ ماه پس از تماس با قارچ ظاهر می‌شوند. شروع بیماری معمولاً با علائمی شبیه به آنفولانزا است. تب، لرز، تعریق شبانه و خستگی مفرط از شایع‌ترین شکایات بیماران است. این خستگی می‌تواند به حدی باشد که فرد توانایی انجام فعالیت‌های روزمره خود را از دست بدهد.

سرفه، یکی دیگر از نشانه‌های کلیدی است. سرفه‌ها در ابتدا خشک هستند اما با پیشرفت عفونت در ریه، ممکن است خلط‌دار شوند و حتی در موارد شدید، رگه‌های خون در خلط دیده شود. درد قفسه سینه، تنگی نفس و دردهای عضلانی و مفصلی نیز همراه با تب بروز می‌کنند. اما آنچه بلاستومایسز را از یک ذات‌الریه معمولی متمایز می‌کند، تمایل عجیب این قارچ به انتشار به پوست است.

در بسیاری از بیماران، پس از علائم تنفسی (یا حتی همزمان با آن)، ضایعات پوستی ظاهر می‌شوند. این ضایعات معمولاً به صورت برجستگی‌های کوچک شبیه به جوش یا کورک شروع می‌شوند و به تدریج بزرگ شده و تبدیل به زخم‌های زگیل‌مانند (Verrucous) می‌شوند. این زخم‌ها ممکن است دلمه ببندند، ترشح داشته باشند و در اطراف لبه‌هایشان رنگ بنفش یا خاکستری تیره دیده شود. این ضایعات پوستی اغلب بدون درد هستند اما ظاهر نگران‌کننده‌ای دارند و ممکن است با سرطان پوست اشتباه گرفته شوند. در موارد پیشرفته‌تر که قارچ به استخوان‌ها یا سیستم عصبی حمله می‌کند، درد استخوان یا سردردهای شدید و تشنج نیز ممکن است رخ دهد.

علت ابتلا به عفونت با قارچ بلاستومایسز

عامل اصلی این بیماری، قارچی به نام Blastomyces dermatitidis است. این قارچ یک ویژگی منحصر‌به‌فرد دارد که به آن «دو شکلی حرارتی» (Thermal dimorphism) می‌گویند. به این معنی که در محیط بیرون و دمای اتاق، به صورت کپک یا رشته‌ای رشد می‌کند و هاگ تولید می‌کند، اما به محض ورود به بدن انسان و قرار گرفتن در دمای ۳۷ درجه سانتی‌گراد، تغییر شکل داده و به مخمر تبدیل می‌شود. این تغییر شکل کلید اصلی بیماری‌زایی آن است، زیرا فرم مخمری می‌تواند در برابر سیستم ایمنی بدن مقاومت کند.

زیستگاه اصلی این قارچ، خاک‌های مرطوب، غنی از مواد آلی و اسیدی است. مناطقی که در آن‌ها چوب‌های پوسیده، برگ‌های تجزیه شده و رطوبت بالا وجود دارد، بهشت این قارچ محسوب می‌شوند. از نظر جغرافیایی، این قارچ بیشتر در آمریکای شمالی (به ویژه در دره‌های رودخانه می‌سی‌سی‌پی و اوهایو و اطراف دریاچه‌های بزرگ) یافت می‌شود. با این حال، گزارش‌هایی از وجود آن در بخش‌هایی از آفریقا و هند نیز وجود دارد.

انسان‌ها با تنفس ذرات معلق در هوا که حاوی هاگ‌های قارچ هستند، مبتلا می‌شوند. هرگونه فعالیتی که باعث برهم خوردن خاک آلوده شود، می‌تواند هاگ‌ها را در هوا پخش کند. کشاورزی، باغبانی، شکار، کمپینگ در جنگل، و حفاری زمین از جمله فعالیت‌های پرخطر هستند. مهم است بدانید که این بیماری از انسان به انسان یا از حیوان به انسان منتقل نمی‌شود. شما نمی‌توانید بلاستومایسز را از دوست بیمار خود بگیرید، بلکه هر دو باید در معرض یک منبع محیطی مشترک قرار گرفته باشید. ضعف سیستم ایمنی (مانند دیابت کنترل نشده یا مصرف کورتون) خطر ابتلا به فرم‌های شدید بیماری را افزایش می‌دهد، اما حتی افراد کاملاً سالم نیز می‌توانند با استنشاق حجم زیادی از هاگ‌ها بیمار شوند.

نحوه تشخیص عفونت با قارچ بلاستومایسز

تشخیص بلاستومایسز نیازمند دقت و بدگمانی پزشک است، زیرا این بیماری نادر است و اغلب با سرطان ریه، سل یا ذات‌الریه باکتریایی اشتباه گرفته می‌شود. پزشک ابتدا با گرفتن تاریخچه دقیق سفر و شغل بیمار شروع می‌کند. اگر بیمار اخیراً در جنگل کار کرده یا به مناطق بومی سفر داشته است، شک پزشک تقویت می‌شود. تصویربرداری از قفسه سینه (عکس رادیولوژی یا سی‌تی اسکن) معمولاً اولین قدم پاراکلینیکی است. در تصاویر ریه، ممکن است توده‌هایی شبیه به تومور یا کانون‌های عفونی پراکنده دیده شود که تشخیص را دشوار می‌کند.

روش قطعی و استاندارد طلایی برای تشخیص، کشت قارچ است. پزشک نمونه‌ای از خلط، چرک زخم‌های پوستی، یا بافت ریه (از طریق برونکوسکوپی) را به آزمایشگاه می‌فرستد. در آزمایشگاه، نمونه را در محیط‌های مخصوص کشت می‌دهند تا ببینند آیا قارچ بلاستومایسز رشد می‌کند یا خیر. البته رشد این قارچ ممکن است هفته‌ها طول بکشد که برای درمان فوری مناسب نیست.

به همین دلیل، روش میکروسکوپی مستقیم بسیار کاربرد دارد. پاتولوژیست با رنگ‌آمیزی نمونه بافت یا ترشحات، زیر میکروسکوپ به دنبال سلول‌های مخمری خاصی می‌گردد که دیواره ضخیمی دارند و به روش “جوانه زدن با پایه پهن” (Broad-based budding) تکثیر می‌شوند. دیدن این منظره زیر میکروسکوپ، تشخیص را تقریباً قطعی می‌کند. علاوه بر این، آزمایش‌های آنتی‌ژن نیز وجود دارد که می‌تواند پروتئین‌های قارچ را در ادرار یا خون بیمار شناسایی کند. این آزمایش سریع‌تر از کشت است و برای پایش روند درمان نیز مفید است.

روش‌های درمان عفونت با قارچ بلاستومایسز

رویکرد درمانی به شدت بیماری و وضعیت سیستم ایمنی بیمار بستگی دارد. در موارد بسیار خفیف که فقط ریه درگیر است و بیمار سیستم ایمنی سالمی دارد، ممکن است پزشک تصمیم بگیرد بیمار را فقط تحت نظر بگیرد، زیرا بدن گاهی می‌تواند به تنهایی عفونت را پاک کند. اما در اکثر موارد بالینی، به دلیل خطر انتشار قارچ به سایر نقاط بدن، درمان دارویی توصیه می‌شود.

درمان معمولاً به صورت سرپایی و با داروهای خوراکی انجام می‌شود، مگر اینکه بیمار دچار نارسایی تنفسی شده باشد یا قارچ به سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) رسیده باشد که در این صورت بستری در بیمارستان الزامی است. هدف از درمان، ریشه‌کن کردن کامل قارچ از بدن است تا از عود مجدد جلوگیری شود. پیگیری مداوم در طول درمان بسیار مهم است. پزشک به طور مرتب آزمایش خون و ادرار انجام می‌دهد تا مطمئن شود که سطح عفونت کاهش یافته و داروها به کبد یا کلیه آسیب نرسانده‌اند. همچنین عکس‌برداری‌های مجدد از ریه برای اطمینان از پاک شدن ضایعات انجام می‌شود.

درمان دارویی عفونت با قارچ بلاستومایسز

پایه اصلی درمان بلاستومایسز، داروهای ضد قارچ (Antifungals) هستند. برای موارد خفیف تا متوسط بیماری، داروی انتخابی معمولاً ایتراکونازول (Itraconazole) است. این دارو به صورت کپسول خوراکی یا محلول مایع تجویز می‌شود. ایتراکونازول باید همراه با غذا مصرف شود تا جذب آن در معده به حداکثر برسد. نکته بسیار مهم در مورد این دارو، تداخلات دارویی فراوان آن است؛ بنابراین بیمار باید لیست تمام داروهای مصرفی خود را به پزشک ارائه دهد.

برای موارد شدید بیماری، یعنی زمانی که بیمار در بیمارستان بستری است، دچار زجر تنفسی شده یا قارچ به مغز حمله کرده است، از داروی قوی‌تری به نام آمفوتریسین بی (Amphotericin B) استفاده می‌شود. این دارو به صورت تزریق وریدی تجویز می‌شود و اثرگذاری بسیار سریعی دارد. آمفوتریسین بی می‌تواند عوارض جانبی شدیدی مانند آسیب کلیوی داشته باشد، به همین دلیل معمولاً از فرمولاسیون لیپوزومال (چربی‌دار) آن استفاده می‌شود که سمیت کمتری دارد. پس از اینکه وضعیت بیمار با این دارو پایدار شد، درمان به ایتراکونازول خوراکی تغییر می‌یابد تا دوره درمان تکمیل شود. فلوکونازول داروی دیگری است که گاهی استفاده می‌شود، اما اثربخشی آن کمتر از ایتراکونازول است و معمولاً خط اول درمان نیست.

پیشگیری از عفونت با قارچ بلاستومایسز

پیشگیری قطعی از این بیماری دشوار است زیرا عامل آن در طبیعت وجود دارد و حذف آن غیرممکن است. هیچ واکسنی برای پیشگیری از بلاستومایسز در انسان وجود ندارد. با این حال، آگاهی و رعایت برخی اصول می‌تواند خطر ابتلا را کاهش دهد. افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند (مانند بیماران پیوندی، مبتلایان به ایدز یا سرطان) باید تا حد امکان از فعالیت‌هایی که باعث برهم زدن خاک در مناطق جنگلی و مرطوب می‌شود، خودداری کنند.

اگر شغل یا شرایط زندگی شما ایجاب می‌کند که در محیط‌های پرخطر باشید (مانند حفاری در جنگل‌های بومی این قارچ)، استفاده از وسایل حفاظت فردی ضروری است. ماسک‌های تنفسی با فیلترهای استاندارد (مانند N95) می‌توانند تا حد زیادی جلوی ورود هاگ‌های قارچ به ریه را بگیرند. پوشیدن لباس‌های آستین‌بلند، دستکش و کفش‌های مناسب نیز هنگام باغبانی یا کار با خاک توصیه می‌شود تا در صورت وجود زخم روی پوست، قارچ مستقیماً وارد بافت نشود (اگرچه مسیر اصلی تنفسی است). آگاهی از علائم اولیه و مراجعه سریع به پزشک در صورت بروز تب و سرفه طولانی پس از طبیعت‌گردی، بهترین راه برای پیشگیری از پیشرفت بیماری است.

تفاوت بیماری در مردان و زنان

از نظر تاریخی و آماری، بلاستومایسز در مردان بیشتر از زنان گزارش شده است. در گذشته تصور می‌شد که این تفاوت صرفاً به دلیل مسائل شغلی و رفتاری است؛ زیرا مردان بیشتر در مشاغل فضای باز، شکار و کشاورزی فعالیت داشتند و در نتیجه بیشتر در معرض خاک آلوده قرار می‌گرفتند. اما مطالعات جدیدتر نشان می‌دهد که ممکن است دلایل بیولوژیکی نیز دخیل باشند. برخی تحقیقات پیشنهاد می‌کنند که هورمون استروژن در زنان ممکن است نقش محافظتی خفیفی در برابر تبدیل هاگ به مخمر داشته باشد.

یک تفاوت آناتومیک بسیار مهم در این بیماری، درگیری پروستات در مردان است. قارچ بلاستومایسز تمایل خاصی به پنهان شدن در بافت پروستات و اپیدیدیم (لوله‌های بیضه) دارد. این موضوع می‌تواند باعث تورم، درد و مشکلات ادراری در مردان شود. نکته خطرناک اینجاست که پروستات می‌تواند به عنوان یک “مخزن عفونت” عمل کند؛ یعنی حتی پس از درمان ظاهری، قارچ در آنجا مخفی بماند و پس از قطع دارو دوباره عود کند. به همین دلیل، مردان مبتلا به این بیماری باید حتماً از نظر سلامت دستگاه تناسلی معاینه شوند و شاید نیاز به دوره درمان طولانی‌تری داشته باشند. در زنان، درگیری دستگاه تناسلی (رحم و تخمدان) بسیار نادرتر است.

درمان خانگی عفونت با قارچ بلاستومایسز

باید با صراحت کامل گفت که بلاستومایسز یک عفونت قارچی عمیق و سیستمیک است و هیچ درمان خانگی، گیاهی یا سنتی قادر به درمان آن نیست. اتکا به روش‌های خانگی و به تعویق انداختن درمان دارویی می‌تواند منجر به انتشار عفونت به مغز و مرگ شود. داروی ضد قارچ شیمیایی تنها راه نجات از این بیماری است.

با این حال، درمان‌های خانگی می‌توانند به عنوان مکمل و برای تسکین علائم در کنار داروهای اصلی استفاده شوند. استراحت مطلق به بدن اجازه می‌دهد انرژی خود را صرف مبارزه با عفونت کند. استفاده از دستگاه بخور سرد در اتاق می‌تواند به مرطوب نگه داشتن مجاری تنفسی و کاهش شدت سرفه‌ها کمک کند. اگر ضایعات پوستی وجود دارد، تمیز و خشک نگه داشتن آن‌ها و پوشاندنشان با پانسمان استریل (طبق نظر پزشک) برای جلوگیری از عفونت‌های باکتریایی ثانویه مهم است. مدیریت تب با پاشویه و مصرف مایعات فراوان نیز از اقدامات حمایتی مفید در منزل است.

رژیم غذایی مناسب برای عفونت با قارچ بلاستومایسز

در طول مبارزه با یک عفونت قارچی مزمن مانند بلاستومایسز، بدن در وضعیت کاتابولیک (تخریب بافت) قرار می‌گیرد و نیاز به انرژی و مواد مغذی بیشتری دارد. اگرچه رژیم غذایی خاصی وجود ندارد که قارچ را از بین ببرد، اما تغذیه مناسب سیستم ایمنی را تقویت می‌کند. یک باور عمومی غلط وجود دارد که “حذف قند باعث مرگ قارچ می‌شود”؛ اگرچه کاهش قندهای مصنوعی برای سلامت کلی مفید است، اما قارچ بلاستومایسز از قند خون شما تغذیه نمی‌کند به آن شکلی که تصور می‌شود و حذف کربوهیدرات‌ها جایگزین دارو نیست.

رژیم غذایی بیمار باید سرشار از پروتئین با کیفیت بالا (گوشت سفید، ماهی، تخم مرغ، حبوبات) باشد تا بافت‌های آسیب‌دیده ریه و پوست ترمیم شوند. مصرف میوه‌ها و سبزیجات رنگارنگ به دلیل داشتن آنتی‌اکسیدان‌ها به کاهش التهاب کمک می‌کند. از آنجا که داروی ایتراکونازول برای جذب بهتر نیاز به محیط اسیدی در معده دارد، پزشکان گاهی توصیه می‌کنند این دارو را با نوشابه گازدار (کولا) یا آب مرکبات مصرف کنید (البته فقط زمان خوردن دارو). همچنین چون داروهای ضد قارچ بر کبد فشار می‌آورند، پرهیز از الکل و غذاهای بسیار چرب و سنگین برای محافظت از کبد ضروری است.

عوارض و خطرات عفونت با قارچ بلاستومایسز

اگر بلاستومایسز درمان نشود یا دیر تشخیص داده شود، می‌تواند کشنده باشد. خطرناک‌ترین عارضه عفونت ریوی، سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) است که در آن ریه‌ها پر از مایع شده و اکسیژن‌رسانی به بدن مختل می‌شود. این وضعیت نیاز به اتصال فوری به دستگاه تنفس مصنوعی دارد و مرگ‌ومیر بالایی دارد.

خطر دیگر، “انتشار” (Dissemination) بیماری است. قارچ می‌تواند از ریه وارد خون شده و به هر نقطه‌ای برود. درگیری استخوان‌ها (استئومیلیت) بسیار دردناک است و می‌تواند باعث تخریب مهره‌ها یا دنده‌ها شود. درگیری سیستم عصبی مرکزی (مننژیت یا آبسه مغزی) خطرناک‌ترین فرم بیماری است که با سردرد، تهوع و تغییر سطح هوشیاری همراه است و درمان آن بسیار دشوار است. همچنین عود بیماری (Relapse) یکی از خطرات همیشگی است، به خصوص اگر بیمار دوره درمان طولانی خود را کامل نکند یا دارو را نامنظم مصرف کند. آبسه‌های زیرپوستی و زخم‌های مزمن که جایشان روی صورت و بدن باقی می‌ماند نیز از عوارض زیبایی و روانی این بیماری هستند.

بلاستومایسز در کودکان و دوران بارداری

این بیماری در کودکان کمتر از بزرگسالان شایع است، شاید به این دلیل که کمتر در محیط‌های شغلی پرخطر یا فعالیت‌های سنگین خاک‌ورزی حضور دارند. با این حال، کودکان نیز می‌توانند مبتلا شوند و علائم آن‌ها مشابه بزرگسالان است (تب، سرفه، تنگی نفس). چالش اصلی در کودکان، تشخیص است، زیرا آن‌ها نمی‌توانند به خوبی علائم خود را بیان کنند و اغلب با آسم یا عفونت ویروسی اشتباه گرفته می‌شوند. درمان در کودکان نیز با همان داروهای ضد قارچ انجام می‌شود اما دوز دارو باید دقیقاً بر اساس وزن کودک تنظیم شود.

در دوران بارداری، درمان بلاستومایسز بسیار چالش‌برانگیز است. اکثر داروهای ضد قارچ گروه آزول (مانند ایتراکونازول) ممکن است باعث ناهنجاری‌های جنینی شوند (تراتوژن هستند)، به خصوص در سه ماهه اول بارداری. بنابراین، اگر زن بارداری مبتلا شود، داروی انتخابی معمولاً آمفوتریسین بی است که برای جنین ایمن‌تر محسوب می‌شود. انتقال قارچ از مادر به جنین (انتقال عمودی) بسیار نادر است اما گزارش‌هایی از ابتلای نوزاد در بدو تولد وجود دارد. سلامت مادر اولویت اصلی است، زیرا اگر مادر دچار نارسایی تنفسی شود، جان جنین نیز به خطر می‌افتد.

طول درمان عفونت با قارچ بلاستومایسز چقدر است؟

یکی از ویژگی‌های بارز درمان عفونت‌های قارچی عمقی، طولانی بودن دوره درمان است. برای بلاستومایسز خفیف تا متوسط، دوره درمان معمولاً بین ۶ ماه تا یک سال است. بله، بیمار باید حتی پس از برطرف شدن کامل علائم، ماه‌ها به مصرف دارو ادامه دهد تا مطمئن شویم قارچ کاملاً از بافت‌های عمیق بدن (مانند استخوان یا پروستات) پاک شده است.

در موارد شدید که بیماری به استخوان‌ها یا مغز زده است، طول درمان ممکن است به ۱۲ ماه یا حتی بیشتر افزایش یابد و شاید نیاز به درمان مادام‌العمر سرکوب‌کننده (با دوز پایین) در افراد با نقص ایمنی باشد. قطع زودهنگام دارو بزرگترین اشتباهی است که بیماران مرتکب می‌شوند و تقریباً همیشه منجر به بازگشت بیماری با شدت بیشتر می‌شود. پزشک معمولاً هر چند ماه یکبار بیمار را معاینه می‌کند و تا زمانی که عکس‌برداری‌ها و آزمایش‌های خونی کاملاً طبیعی نشوند، اجازه قطع دارو را نمی‌دهد.

اسم‌های دیگر بیماری بلاستومایسز

در متون علمی و تاریخی، بلاستومایسز با نام‌های دیگری نیز شناخته می‌شود. معروف‌ترین نام مترادف آن بیماری گیلکریست (Gilchrist’s disease) است، که به افتخار توماس کاسپار گیلکریست، متخصص پوستی که برای اولین بار این ارگانیسم را در اواخر قرن نوزدهم توصیف کرد، نامگذاری شده است. همچنین به دلیل شیوع جغرافیایی خاص آن، گاهی به آن “بلاستومایکوزیس آمریکای شمالی” (North American Blastomycosis) گفته می‌شود تا از نوع آمریکای جنوبی (که بیماری متفاوتی است) متمایز گردد. در برخی منابع قدیمی‌تر ممکن است نام “Blastomycetic Dermatitis” را نیز ببینید که بیشتر به فرم پوستی بیماری اشاره دارد.

بلاستومایسز در حیوانات خانگی (به ویژه سگ‌ها)

جالب است بدانید که سگ‌ها بسیار بیشتر از انسان‌ها به بلاستومایسز مبتلا می‌شوند. آن‌ها به دلیل بو کشیدن زمین و کندن خاک، مستقیماً هاگ‌ها را استنشاق می‌کنند. در واقع، در مناطق آلوده، سگ‌ها به عنوان “دیده‌بان” (Sentinel) عمل می‌کنند؛ یعنی اگر تعداد زیادی سگ در یک منطقه بیمار شوند، زنگ خطری برای ابتلای انسان‌هاست. علائم در سگ‌ها شامل کاهش وزن، سرفه، لنگیدن (درگیری استخوان)، ضایعات پوستی و نابینایی ناگهانی (درگیری چشم) است. اگر سگ شما دچار این بیماری شد، نترسید، بیماری از سگ به شما منتقل نمی‌شود، اما نشان می‌دهد که محیط اطراف خانه یا محل پیاده‌روی شما آلوده است و باید مراقب سلامت خودتان نیز باشید.

---

جمع‌بندی

عفونت با قارچ بلاستومایسز (Blastomycosis) یا بیماری گیلکریست، یک عفونت قارچی جدی است که از طریق استنشاق هاگ‌های موجود در خاک‌های مرطوب و پوسیده منتقل می‌شود. این بیماری اغلب با علائمی شبیه آنفولانزا و ذات‌الریه آغاز می‌شود و می‌تواند با ایجاد ضایعات پوستی زگیل‌مانند و درگیری استخوان‌ها پیشرفت کند. تشخیص قطعی نیازمند کشت قارچ یا مشاهده میکروسکوپی آن است. درمان اصلی شامل استفاده طولانی‌مدت (۶ ماه تا یک سال) از داروهای ضد قارچ مانند ایتراکونازول برای موارد خفیف و آمفوتریسین بی برای موارد شدید است. اگرچه این بیماری از فردی به فرد دیگر سرایت نمی‌کند، اما ساکنان مناطق جنگلی و مرطوب باید هنگام کار با خاک اصول ایمنی را رعایت کنند. درمان زودهنگام کلید بهبودی کامل و جلوگیری از عوارض خطرناک مانند درگیری سیستم عصبی است.