بیماری پره اکلامپسی (Pre-eclampsia)
- پره اکلامپسی (Pre-eclampsia): راهنمای جامع مسمومیت حاملگی، از تشخیص تا زایمان
- اسمهای دیگر بیماری و تعاریف پزشکی
- نشانههای بیماری پره اکلامپسی
- نحوه تشخیص بیماری
- علت ابتلا به پره اکلامپسی
- تفاوت بیماری در مردان و زنان
- پیشگیری از پره اکلامپسی
- روشهای درمان پره اکلامپسی
- درمان دارویی پره اکلامپسی
- درمان خانگی و سبک زندگی
- رژیم غذایی مناسب برای پره اکلامپسی
- عوارض و خطرات پره اکلامپسی
- پره اکلامپسی در بارداری و تاثیر بر کودک
- پره اکلامپسی پس از زایمان (Postpartum Preeclampsia)
- طول درمان و بهبودی
پره اکلامپسی (Pre-eclampsia): راهنمای جامع مسمومیت حاملگی، از تشخیص تا زایمان
پره اکلامپسی که در زبان عامیانه به آن مسمومیت حاملگی نیز میگویند، یکی از پیچیدهترین و جدیترین عوارض دوران بارداری است. این وضعیت معمولاً پس از هفته بیستم بارداری رخ میدهد و با افزایش ناگهانی فشار خون و اغلب دفع پروتئین در ادرار مشخص میشود. اهمیت این بیماری در آن است که میتواند هم مادر و هم جنین را در معرض خطرات جدی قرار دهد. در یک بارداری طبیعی، بدن مادر تغییرات فیزیولوژیک گستردهای را متحمل میشود تا بتواند نیازهای جنین را برطرف کند. یکی از این تغییرات، گشاد شدن رگهای خونی برای پمپاژ بهتر خون است. اما در پره اکلامپسی، این تطابق عروقی به درستی انجام نمیشود و رگها به جای گشاد شدن، منقبض میشوند.
این بیماری فقط یک مشکل فشار خون ساده نیست؛ بلکه یک سندرم چند سیستمی است که میتواند کلیهها، کبد، مغز و سیستم انعقادی خون مادر را درگیر کند. جالب است بدانید که این بیماری منحصر به انسان است و در هیچ پستاندار دیگری دیده نمیشود. بسیاری از زنان باردار ممکن است تا مراحل پیشرفته بیماری هیچ علامتی حس نکنند و تنها در معاینات روتین متوجه آن شوند. این بیماری اگر کنترل نشود، میتواند به مرحله خطرناکتری به نام “اکلامپسی” تبدیل شود که با تشنج همراه است. شناخت دقیق علائم، مکانیسم اثر بر بدن و راههای مدیریت آن، کلید اصلی برای داشتن یک بارداری ایمن و تولد نوزادی سالم است. در این مقاله طولانی و مفصل، ما تمام زوایای پنهان این بیماری را بررسی خواهیم کرد.
اسمهای دیگر بیماری و تعاریف پزشکی
در متون پزشکی و همچنین در گفتگوهای عمومی، پره اکلامپسی با نامهای متفاوتی شناخته میشود که ریشه در تاریخچه شناخت این بیماری دارد. شناخت این نامها به درک بهتر ماهیت بیماری کمک میکند. یکی از قدیمیترین و رایجترین نامها در میان مردم، مسمومیت حاملگی (Toxemia of Pregnancy) است. در گذشتههای دور، پزشکان تصور میکردند که این بیماری ناشی از ترشح نوعی سم یا توکسین توسط جفت یا جنین به خون مادر است. اگرچه امروزه میدانیم هیچ سمی در کار نیست و مشکل اصلی در عروق و جفت است، اما این نام همچنان به دلیل جا افتادن در فرهنگ عمومی استفاده میشود.
نام علمی و دقیق آن “پره اکلامپسی” است. واژه “پره” به معنای “قبل” و “اکلامپسی” (Eclampsia) واژهای یونانی به معنای “آذرخش” یا “برق ناگهانی” است. اکلامپسی به مرحله تشنج میگویند که به طور ناگهانی و مانند صاعقه رخ میدهد. بنابراین، پره اکلامپسی به معنای “مرحله پیش از تشنج” است. این نامگذاری اهمیت تشخیص زودهنگام برای پیشگیری از تشنج را نشان میدهد.
در طبقهبندیهای پزشکی مدرن، گاهی از اصطلاح “فشار خون القا شده توسط بارداری همراه با پروتئینوری” استفاده میشود. این نام توصیفیترین نام است زیرا دو ویژگی اصلی بیماری را بیان میکند. همچنین ممکن است با اصطلاح قدیمیتر “ژستوز” (Gestosis) یا EPH-Gestosis مواجه شوید. EPH مخفف سه کلمه Edema (ورم)، Proteinuria (پروتئین در ادرار) و Hypertension (فشار خون بالا) است. اگرچه ورم امروزه دیگر معیار اصلی تشخیص نیست (چون در بارداریهای سالم هم شایع است)، اما این نام در برخی متون قدیمی دیده میشود. درک این اسامی به بیمار کمک میکند تا بداند تمام این واژهها به یک وضعیت واحد اشاره دارند که ریشه در اختلال عملکرد جفت و پاسخ عروقی مادر دارد.
نشانههای بیماری پره اکلامپسی
علائم پره اکلامپسی میتواند بسیار متنوع باشد و از یک فرد به فرد دیگر تفاوت کند. خطرناکترین ویژگی این بیماری این است که گاهی “بیسروصدا” پیشرفت میکند. یعنی مادر احساس سلامتی کامل دارد، در حالی که فشار خون او به شدت بالا رفته و کلیههایش در حال آسیب دیدن هستند. با این حال، علائم کلاسیکی وجود دارد که هر زن بارداری باید آنها را بشناسد. اولین و مهمترین نشانه، فشار خون بالا است. فشار خونی که پس از هفته بیستم بارداری به بالای ۱۴۰/۹۰ میلیمتر جیوه برسد، اولین زنگ خطر است.
سردردهای شدید و مقاوم به درمان یکی از شایعترین شکایات است. این سردردها معمولاً با مسکنهای معمولی مثل استامینوفن بهبود نمییابند و اغلب در ناحیه پیشانی احساس میشوند. اختلالات بینایی نیز بسیار مهم هستند؛ بیمار ممکن است دچار تاری دید، دیدن جرقههای نورانی (مانند فلاش دوربین)، حساسیت به نور یا حتی از دست دادن موقت بینایی شود. این علائم نشاندهنده تورم و فشار در ناحیه مغز و شبکیه چشم است.
درد در ناحیه بالای شکم، به ویژه در سمت راست و زیر دندهها (ناحیه کبد)، علامت هشداردهنده دیگری است که نباید با سوزش سر دل یا لگد جنین اشتباه گرفته شود. این درد ناشی از کشیدگی کپسول کبد به دلیل تورم کبد است. تورم ناگهانی و شدید (ادم) به خصوص در صورت و دستها نیز میتواند نشانه باشد. اگرچه ورم پا در بارداری شایع است، اما ورمی که صبحها در صورت دیده شود یا باعث شود انگشتر در دست تنگ شود، نیاز به بررسی دارد. تنگی نفس ناشی از تجمع مایع در ریهها، تهوع و استفراغ ناگهانی در نیمه دوم بارداری و کاهش حجم ادرار از دیگر نشانههایی هستند که نیاز به مراجعه فوری به پزشک دارند.
نحوه تشخیص بیماری
تشخیص پره اکلامپسی بر پایه معاینات دقیق در ویزیتهای دوران بارداری استوار است. پزشک زنان در هر ویزیت، دو پارامتر حیاتی را چک میکند: فشار خون و وزن. افزایش ناگهانی وزن (بیش از یک کیلوگرم در هفته) میتواند نشانه تجمع مایعات در بدن باشد. برای تشخیص قطعی، فشار خون باید در دو نوبت جداگانه با فاصله حداقل ۴ ساعت، بالاتر از ۱۴۰/۹۰ باشد.
پس از تایید فشار خون بالا، گام بعدی بررسی وجود پروتئین در ادرار (پروتئینوری) است. این کار با یک آزمایش ادرار ساده (نوار ادرار) یا دقیقتر از آن، جمعآوری ادرار ۲۴ ساعته انجام میشود. وجود پروتئین در ادرار نشان میدهد که کلیهها تحت فشار هستند و فیلترهای آنها آسیب دیدهاند. البته در دستورالعملهای جدید پزشکی، حتی اگر پروتئین در ادرار نباشد اما فشار خون بالا همراه با علائم دیگری مثل افت پلاکت خون، اختلال آنزیمهای کبدی یا نارسایی کلیوی باشد، باز هم تشخیص پره اکلامپسی گذاشته میشود.
آزمایشهای خون تکمیلی برای بررسی سلامت کبد و کلیه و شمارش پلاکتها انجام میشود. سونوگرافی جنین نیز بخش مهمی از تشخیص است. در سونوگرافی، پزشک رشد جنین را بررسی میکند (زیرا پره اکلامپسی باعث تأخیر رشد میشود) و همچنین با استفاده از سونوگرافی داپلر، جریان خون در شریانهای رحمی و بند ناف را ارزیابی میکند. مقاومت بالا در شریانهای رحمی میتواند نشاندهنده خونرسانی ضعیف به جفت باشد. تشخیص به موقع این بیماری نیازمند هوشیاری پزشک و همکاری مادر در انجام دقیق آزمایشهاست.
علت ابتلا به پره اکلامپسی
با وجود سالها تحقیق، علت دقیق و قطعی پره اکلامپسی هنوز یک معما باقی مانده است، اما دانشمندان به توافق رسیدهاند که مشکل اصلی از جفت (Placenta) آغاز میشود. در اوایل بارداری، سلولهای جفت باید به دیواره رحم نفوذ کرده و شریانهای مارپیچی رحم را گشاد کنند تا خون زیادی به جنین برسد. در پره اکلامپسی، این فرآیند به درستی انجام نمیشود. شریانها باریک میمانند و خونرسانی به جفت کاهش مییابد.
وقتی جفت خون کافی دریافت نکند (ایسکمی جفت)، تحت استرس قرار میگیرد و مواد شیمیایی و فاکتورهای التهابی خاصی را به خون مادر آزاد میکند. این مواد سمی به لایه داخلی رگهای خونی مادر (اندوتلیوم) در سراسر بدن حمله کرده و باعث انقباض عروق و آسیب به ارگانها میشوند. بنابراین، اگرچه شروع مشکل در جفت است، اما تظاهر آن در بدن مادر است.
عوامل ژنتیکی و ایمونولوژیک نیز نقش دارند. اگر مادر یا خواهر زن باردار سابقه این بیماری را داشته باشند، خطر ابتلا بیشتر است. همچنین واکنش سیستم ایمنی مادر به بافت جفت (که نیمی از ژنتیک آن متعلق به پدر است) ممکن است غیرطبیعی باشد. بارداری اول، سن مادر (زیر ۲۰ یا بالای ۴۰ سال)، چاقی، سابقه فشار خون مزمن، دیابت، بارداری دوقلو و بیماریهای کلیوی یا خودایمنی (مثل لوپوس) از جمله عوامل خطر شناخته شده هستند. کمبود برخی مواد مغذی و اختلال در تعادل پروستاگلاندینها نیز به عنوان علل احتمالی مطرح شدهاند.
تفاوت بیماری در مردان و زنان
پره اکلامپسی یک بیماری مختص بارداری است و از نظر فیزیولوژیکی در مردان رخ نمیدهد، زیرا مردان فاقد رحم و جفت هستند. با این حال، نقش مردان در این بیماری از منظر ژنتیکی بسیار حائز اهمیت است. تحقیقات نشان دادهاند که ژنتیک پدر (که نیمی از ژنتیک جنین و جفت را تشکیل میدهد) میتواند در بروز این بیماری نقش داشته باشد.
مردانی که خودشان محصول یک بارداری همراه با پره اکلامپسی بودهاند، ممکن است ژنهای مستعد کننده را به فرزندان خود منتقل کنند. همچنین مطالعاتی وجود دارد که نشان میدهد اگر مردی با زنی ازدواج کند که دچار پره اکلامپسی شود، و سپس با زن دیگری ازدواج کند، همسر دوم نیز ریسک بالاتری برای ابتلا خواهد داشت. این موضوع نشان میدهد که ژنهای پدری در شکلگیری صحیح یا ناصحیح جفت و سیستم ایمنی مادر نقش دارند.
بنابراین، اگرچه مردان به طور مستقیم علائم بیماری را تجربه نمیکنند، اما “حامل ژنتیکی” ریسک فاکتورها هستند. در زنان، بیماری مستقیماً فیزیولوژی بدن را تحت تأثیر قرار میدهد و یک بحران پزشکی تمامعیار است. تفاوت اصلی در این است که زنان “میزبان” بیماری هستند و مردان “ناقل ژنتیکی” پتانسیل بیماری. درک این موضوع برای مشاورههای ژنتیک و بررسی سابقه خانوادگی زوجین قبل از بارداری بسیار مهم است.
پیشگیری از پره اکلامپسی
پیشگیری از پره اکلامپسی یکی از اهداف اصلی مراقبتهای دوران بارداری است. اگرچه نمیتوان به طور صد در صد از بروز آن جلوگیری کرد، اما روشهایی برای کاهش چشمگیر خطر وجود دارد. مهمترین و اثباتشدهترین روش دارویی برای افراد پرخطر، مصرف آسپرین با دوز پایین (معمولاً ۸۰ تا ۱۶۰ میلیگرم) است. این دارو باید با تجویز پزشک و ترجیحاً قبل از هفته ۱۶ بارداری شروع شود. آسپرین با بهبود خونرسانی و کاهش التهاب و لخته شدن خون، عملکرد جفت را بهبود میبخشد.
مکمل کلسیم نیز در پیشگیری نقش دارد. سازمان بهداشت جهانی توصیه میکند زنانی که کلسیم کافی از رژیم غذایی دریافت نمیکنند، مکمل کلسیم مصرف کنند. کمبود کلسیم با افزایش فشار خون مرتبط است. کنترل وزن قبل از بارداری نیز بسیار حیاتی است؛ زنان چاق با کاهش وزن قبل از اقدام به بارداری میتوانند ریسک خود را به شدت کاهش دهند.
کنترل بیماریهای زمینهای مانند دیابت و فشار خون مزمن قبل از بارداری ضروری است. ورزش منظم و سبک در دوران بارداری (با تایید پزشک) میتواند به بهبود گردش خون و سلامت عروق کمک کند. همچنین، ویزیتهای منظم دوران بارداری اجازه میدهد تا علائم اولیه شناسایی شده و مداخلات لازم قبل از پیشرفت بیماری انجام شود. دوری از استرس و استراحت کافی نیز به عنوان اقدامات حمایتی توصیه میشوند، هرچند اثر مستقیم آنها بر پیشگیری قطعی نیست.
روشهای درمان پره اکلامپسی
درمان پره اکلامپسی بستگی کاملی به شدت بیماری و سن بارداری (هفته چندم بارداری) دارد. حقیقت تلخ اما مهم این است که تنها “درمان قطعی” و نهایی برای پره اکلامپسی، زایمان و خروج جفت از بدن است. تا زمانی که جفت در بدن مادر است، بیماری ادامه دارد. اگر بارداری به هفته ۳۷ رسیده باشد، پزشک معمولاً القای زایمان (اینداکشن) یا سزارین را توصیه میکند تا مادر و جنین را از خطر نجات دهد.
اما اگر بیماری قبل از هفته ۳۷ و به صورت خفیف بروز کند، پزشکان تلاش میکنند با “مدیریت انتظاری” بارداری را تا حد امکان ادامه دهند تا جنین رشد کند. این مدیریت شامل بستری شدن در بیمارستان یا استراحت مطلق در خانه، پایش مداوم فشار خون مادر و ضربان قلب جنین است. در این مدت، هدف کنترل بیماری و جلوگیری از عوارض است، نه درمان کامل آن.
در موارد شدید (پره اکلامپسی شدید)، حتی اگر جنین نارس باشد، ممکن است نیاز به زایمان فوری باشد. در این شرایط، سلامت مادر در اولویت قرار میگیرد. قبل از زایمان زودرس، معمولاً داروهای کورتیکواستروئید (کورتون) تزریق میشود تا ریههای جنین سریعتر بالغ شوند و شانس بقای او در خارج از رحم افزایش یابد. تیم درمانی شامل متخصص زنان، متخصص نوزادان و گاهی متخصص کلیه یا قلب است تا بهترین تصمیم برای مادر و کودک گرفته شود.
درمان دارویی پره اکلامپسی
درمان دارویی در پره اکلامپسی بر دو محور اصلی استوار است: کنترل فشار خون و پیشگیری از تشنج. برای کنترل فشار خون بالا، از داروهای ضدفشار خون ایمن در بارداری استفاده میشود. داروهایی مانند لابتالول، نیفدیپین و متیلدوپا رایجترین گزینهها هستند. این داروها فشار خون را در محدودهای نگه میدارند که خطر سکته مغزی مادر کاهش یابد، اما نباید فشار را خیلی پایین آورد چون ممکن است خونرسانی به جنین مختل شود.
داروی بسیار مهم و حیاتی دیگر، سولفات منیزیم است. این دارو برای درمان فشار خون نیست، بلکه برای پیشگیری از تشنج (اکلامپسی) استفاده میشود. سولفات منیزیم با اثر بر سیستم عصبی مرکزی، آستانه تشنج را بالا میبرد. این دارو معمولاً به صورت تزریق وریدی در بیمارستان و در حین زایمان و تا ۲۴ ساعت پس از آن تجویز میشود. مصرف این دارو نیاز به نظارت دقیق دارد زیرا دوز بالای آن میتواند باعث مشکلات تنفسی شود.
در موارد سندرم هلپ (HELLP) که نوع شدید پره اکلامپسی با درگیری کبد و خون است، ممکن است از کورتیکواستروئیدها برای بهبود وضعیت پلاکتها و کبد استفاده شود. باید توجه داشت که هیچکدام از این داروها بیماری را ریشهکن نمیکنند و فقط زمان میخرند تا زایمان ایمن انجام شود. از مصرف خودسرانه هرگونه داروی گیاهی یا شیمیایی در این دوران باید به شدت پرهیز کرد.
درمان خانگی و سبک زندگی
درمان خانگی برای پره اکلامپسی به معنای جایگزینی درمان پزشکی نیست، بلکه شامل اقدامات حمایتی است که پزشک تجویز میکند. مهمترین توصیه خانگی، استراحت است. اگرچه استراحت مطلق در رختخواب دیگر به شدت گذشته توصیه نمیشود (به دلیل خطر لخته شدن خون)، اما کاهش فعالیتهای روزانه، پرهیز از ایستادن طولانی و دراز کشیدن به پهلوی چپ بسیار مفید است. خوابیدن به پهلوی چپ باعث میشود فشار رحم از روی بزرگ سیاهرگ شکمی برداشته شده و خونرسانی به جفت و کلیهها بهبود یابد.
پایش حرکات جنین در خانه یک وظیفه مهم برای مادر است. کاهش حرکات جنین میتواند نشانه کمبود اکسیژن باشد. اندازهگیری فشار خون در خانه با دستگاه دیجیتال و ثبت آن نیز به مدیریت بیماری کمک میکند. مدیریت استرس از طریق تکنیکهای تنفسی یا مدیتیشن میتواند از نوسانات فشار خون جلوگیری کند.
محیط خانه باید آرام باشد و مادر باید از هرگونه تنش دور نگه داشته شود. خانواده باید در انجام کارهای منزل کمک کنند تا مادر بتواند استراحت کند. همچنین توجه به علائم هشداردهنده (مثل سردرد شدید یا درد شکم) و مراجعه فوری به بیمارستان در صورت بروز آنها، مهمترین بخش “مراقبت در منزل” است.
رژیم غذایی مناسب برای پره اکلامپسی
تغذیه نقش مهمی در سلامت عمومی مادر دارد، اما باید دانست که رژیم غذایی به تنهایی درمان پره اکلامپسی نیست. در گذشته توصیه میشد که نمک به طور کامل از رژیم حذف شود، اما امروزه پزشکان معتقدند محدودیت شدید نمک لازم نیست و حتی ممکن است مضر باشد. با این حال، پرهیز از غذاهای پرنمک (فست فود، کنسرو، چیپس) برای کنترل فشار خون و کاهش ورم توصیه میشود. مصرف نمک باید در حد متعادل باشد.
افزایش مصرف پروتئین باکیفیت (گوشت، مرغ، ماهی، تخم مرغ، حبوبات) مهم است، زیرا در این بیماری پروتئین از طریق ادرار دفع میشود و بدن نیاز به جایگزینی دارد. مصرف منابع کلسیم (لبنیات کمچرب) و منیزیم (آجیل، دانهها، سبزیجات برگ سبز) نیز میتواند به تنظیم فشار خون کمک کند.
نوشیدن آب کافی (هیدراتاسیون) بسیار حیاتی است. کمآبی بدن میتواند فشار خون را بدتر کند و باعث انقباضات رحمی شود. مصرف میوهها و سبزیجات تازه به دلیل داشتن آنتیاکسیدانها میتواند به کاهش التهاب در عروق کمک کند. پرهیز از کافئین و غذاهای فرآوری شده و شیرینیجات مصنوعی نیز برای حفظ ثبات قند خون و سلامت عروق پیشنهاد میشود.
عوارض و خطرات پره اکلامپسی
پره اکلامپسی اگر کنترل نشود، میتواند عوارض جبرانناپذیری ایجاد کند. خطرناکترین عارضه برای مادر، اکلامپسی (تشنج) است که میتواند منجر به کما و آسیب مغزی شود. عارضه جدی دیگر، سندرم هلپ (HELLP Syndrome) است که با تخریب گلبولهای قرمز، بالا رفتن آنزیمهای کبد و کاهش پلاکت خون مشخص میشود و جان مادر را تهدید میکند.
سکته مغزی ناشی از فشار خون بسیار بالا، نارسایی کلیه، ادم ریوی (آب آوردن ریه) و جدا شدن زودرس جفت (دکولمان) از دیگر خطرات هستند. جدا شدن جفت باعث خونریزی شدید داخلی شده و اکسیژنرسانی به جنین را قطع میکند. آسیب کبدی و پارگی کبد نیز در موارد نادر اما شدید رخ میدهد.
در درازمدت، زنانی که سابقه پره اکلامپسی دارند، بیشتر در معرض خطر بیماریهای قلبی-عروقی، فشار خون مزمن و سکته در سنین بالاتر هستند. بنابراین این افراد باید پس از زایمان نیز سبک زندگی سالمی داشته باشند و به طور منظم چکاپ شوند.
پره اکلامپسی در بارداری و تاثیر بر کودک
تأثیر پره اکلامپسی بر جنین ناشی از نارسایی جفت است. وقتی جفت خون کافی دریافت نکند، اکسیژن و مواد مغذی کمتری به جنین میرسد. این مسئله منجر به محدودیت رشد داخل رحمی (IUGR) میشود، یعنی نوزاد با وزن کم متولد میشود. همچنین کاهش مایع آمنیوتیک (مایع دور جنین) نیز ممکن است رخ دهد.
مهمترین خطر برای کودک، زایمان زودرس است. از آنجا که تنها راه نجات مادر گاهی زایمان فوری است، نوزاد نارس متولد میشود. نوزادان نارس با مشکلات تنفسی، نابالغ بودن سیستم ایمنی و مشکلات تغذیهای روبرو هستند و نیاز به مراقبت در بخش ویژه نوزادان (NICU) دارند. در موارد شدید و درمان نشده، خطر مردهزایی (Stillbirth) نیز وجود دارد. با این حال، با مراقبتهای پزشکی مدرن، اکثر نوزادان مادران مبتلا به پره اکلامپسی زنده میمانند و رشد طبیعی خواهند داشت.
پره اکلامپسی پس از زایمان (Postpartum Preeclampsia)
بسیاری از افراد تصور میکنند با زایمان، خطر پره اکلامپسی تمام میشود، اما اینطور نیست. نوع نادری از این بیماری وجود دارد که تا ۴ تا ۶ هفته پس از زایمان رخ میدهد. علائم آن مشابه دوران بارداری است: سردرد شدید، تغییرات بینایی و فشار خون بالا. این وضعیت بسیار خطرناک است زیرا مادر ممکن است علائم را به خستگی نوزاد داری ربط دهد و دیر مراجعه کند. درمان همانند دوران بارداری با داروهای ضد فشار خون و سولفات منیزیم است. مادران باید در روزهای پس از ترخیص نیز نسبت به علائم خود هوشیار باشند.
طول درمان و بهبودی
طول درمان پره اکلامپسی تا زمان زایمان ادامه دارد. پس از زایمان، معمولاً علائم طی چند روز تا چند هفته فروکش میکنند. فشار خون اکثر مادران ظرف ۴۸ ساعت پس از زایمان شروع به کاهش میکند، اما ممکن است تا ۶ هفته یا بیشتر طول بکشد تا کاملاً نرمال شود. در این مدت مادر باید همچنان دارو مصرف کند و تحت نظر باشد.
اگر فشار خون بعد از ۱۲ هفته پس از زایمان همچنان بالا باشد، تشخیص به “فشار خون مزمن” تغییر میکند و مادر باید درمان را به صورت طولانیمدت ادامه دهد. بهبودی از عوارضی مانند آسیب کلیه یا کبد ممکن است چند ماه زمان ببرد. حمایت روانی از مادر در این دوران بسیار مهم است، زیرا تجربه یک بارداری پرخطر و بستری شدن در بیمارستان میتواند منجر به استرس پس از سانحه یا افسردگی شود.
جمعبندی
پره اکلامپسی یک وضعیت پیچیده بارداری است که با فشار خون بالا و آسیب به ارگانها مشخص میشود. نشانههای بیماری شامل سردرد، ورم ناگهانی و تاری دید است. نحوه تشخیص با پایش فشار خون و آزمایش پروتئین ادرار انجام میشود. علت ابتلا اختلال در عملکرد جفت است و آسپرین میتواند در پیشگیری برای افراد پرخطر موثر باشد.
روشهای درمان شامل کنترل دقیق، مصرف سولفات منیزیم و در نهایت زایمان است. رژیم غذایی مناسب باید متعادل و کمنمک باشد. عوارض و خطرات جدی شامل اکلامپسی (تشنج) و زایمان زودرس است. اگرچه بیماری مختص زنان است، اما ژنتیک پدر نیز نقش دارد. با تشخیص به موقع و مراقبتهای پزشکی، اکثر مادران و نوزادان به سلامت از این شرایط عبور میکنند.