بیماری ذاتالریه لیپوئید (Lipoid Pneumonia)
- ذاتالریه لیپوئید (Lipoid Pneumonia)؛ وقتی چربی نفس را میگیرد
- نشانه های بیماری ذاتالریه لیپوئید
- علت ابتلا به ذاتالریه لیپوئید
- نحوه تشخیص ذاتالریه لیپوئید
- روشهای درمان ذاتالریه لیپوئید
- پیشگیری از ذاتالریه لیپوئید
- درمان دارویی ذاتالریه لیپوئید
- تفاوت بیماری در مردان و زنان
- درمان خانگی ذاتالریه لیپوئید
- رژیم غذایی مناسب برای ذاتالریه لیپوئید
- عوارض و خطرات ذاتالریه لیپوئید
- ذاتالریه لیپوئید در کودکان و دوران بارداری
- طول درمان ذاتالریه لیپوئید چقدر است؟
- نامهای دیگر بیماری ذاتالریه لیپوئید
- نقش آتشخواران و بیماری ریوی
ذاتالریه لیپوئید (Lipoid Pneumonia)؛ وقتی چربی نفس را میگیرد
ذاتالریه لیپوئید یا پنومونی چربی، یکی از انواع خاص و کمتر شناخته شده التهاب ریه است که بر خلاف انواع معمول ذاتالریه که توسط باکتری یا ویروس ایجاد میشوند، ناشی از تجمع ذرات چربی یا روغن در کیسههای هوایی ریه است که در نهایت باعث عفونت ریوی میشود. ریه انسان برای تبادل گازها طراحی شده و مکانیسمهای دفاعی آن برای دفع آب و مخاط بسیار کارآمد هستند، اما سیستم تنفسی ما برای مقابله با روغنها و چربیها طراحی نشده است. وقتی مواد روغنی وارد ریه میشوند، نمیتوانند تبخیر یا به راحتی جذب شوند. در نتیجه، سیستم ایمنی بدن واکنشی التهابی نشان میدهد و سعی میکند این مواد خارجی را محاصره کند. این فرآیند منجر به سفت شدن بافت ریه و اختلال در تنفس میشود. در این مقاله جامع، به بررسی تمام ابعاد این بیماری خاموش اما خطرناک میپردازیم.
نشانه های بیماری ذاتالریه لیپوئید
تشخیص علائم ذاتالریه لیپوئید اغلب دشوار است زیرا این بیماری چهرهای مرموز دارد. در بسیاری از موارد، بیماری به صورت “مزمن” و تدریجی پیشرفت میکند. یعنی بیمار ممکن است ماهها یا حتی سالها بدون اینکه بداند، مقادیر کمی روغن را استنشاق کرده باشد. در این حالت، علائم آنقدر آرام ظاهر میشوند که فرد ممکن است آنها را به پیری، سیگار کشیدن یا آلرژی نسبت دهد. شایعترین علامت، سرفههای مزمن است. این سرفهها میتوانند خشک باشند یا با خلط همراه باشند. برخلاف عفونتهای باکتریایی که خلط معمولاً زرد یا سبز است، در اینجا خلط ممکن است شفاف باشد اما وجود عفونت ثانویه میتواند رنگ آن را تغییر دهد.
تنگی نفس (Dyspnea) علامت کلیدی دیگری است. بیمار ابتدا فقط هنگام فعالیتهای سنگین مثل بالا رفتن از پلهها دچار کمبود نفس میشود، اما با پر شدن فضای ریه از چربی و التهاب بافتها، تنگی نفس حتی در کارهای روزمره هم احساس میشود. درد قفسه سینه نیز گزارش میشود که گاهی مبهم و گاهی تیز است و با تنفس عمیق بدتر میشود (درد پلوریتیک). تب در این بیماری کمتر شایع است، مگر اینکه فرد دچار نوع “حاد” بیماری شده باشد (مثلاً حجم زیادی روغن را یکباره بلعیده و به ریه پریده باشد) یا اینکه باکتریها روی چربیهای داخل ریه سوار شده و عفونت ایجاد کرده باشند.
یکی از نکات مهم در نشانههای این بیماری، کاهش وزن و بیاشتهایی است. بدن برای مبارزه با التهاب مداوم ریه انرژی زیادی مصرف میکند. همچنین در کودکان، ممکن است توقف رشد یا عدم وزنگیری مشاهده شود. در موارد شدید که اکسیژنرسانی مختل میشود، ممکن است لبها و بستر ناخنها کمی کبود شوند. نکته فریبنده این است که بسیاری از بیماران در معاینه اولیه توسط پزشک، صدای ریوی نرمال دارند یا تغییرات بسیار جزئی شنیده میشود، در حالی که عکس ریه درگیری شدید را نشان میدهد. این “ناهمخوانی” بین حال عمومی بیمار (که نسبتاً خوب به نظر میرسد) و تصویر ریه (که بسیار درگیر است) یکی از سرنخهای مهم تشخیصی است.
علت ابتلا به ذاتالریه لیپوئید
برای درک علت ابتلا، باید بدانیم که این بیماری به دو دسته کلی “خارجی” (Exogenous) و “داخلی” (Endogenous) تقسیم میشود. نوع خارجی که شایعتر است، زمانی رخ میدهد که چربی از بیرون وارد بدن میشود. شایعترین علت تاریخی و کلاسیک این بیماری، مصرف مسهلهای روغنی مانند “روغن معدنی” (Mineral Oil) برای درمان یبوست است. افراد مسن که رفلکس بلع ضعیفی دارند، ممکن است هنگام خوردن این روغنها، قطرات ریزی از آن را ناخودآگاه به نای و ریه خود بفرستند (آسپیراسیون). چون روغن معدنی بیبو و بیمزه است، فرد متوجه پریدن آن به گلو نمیشود و سرفه نمیکند.
عامل خارجی دیگر، استفاده از قطرههای بینی روغنی یا پمادهای چرب (مثل ویکس یا وازلین) در اطراف بینی است. به خصوص اگر این کار قبل از خواب انجام شود، مواد روغنی با ترشحات پشت حلق وارد ریه میشوند. در مشاغل صنعتی، استنشاق بخارات روغنهای صنعتی، پارافین یا روانکنندهها نیز میتواند باعث این بیماری شود. پدیده جدیدتر که باعث افزایش آمار این بیماری شده، استفاده از سیگارهای الکترونیکی (Vaping) است. برخی از مایعات ویپ حاوی ویتامین E استات یا سایر روغنهای غلیظکننده هستند که برای ریه سم مطلق محسوب میشوند و باعث نوع حادی از این بیماری میشوند.
نوع داخلی (Endogenous) داستان متفاوتی دارد. در این حالت، فرد روغن مصرف نکرده است، بلکه راههای هوایی ریه به دلیل تومور، جسم خارجی یا تنگی برونش مسدود شدهاند. در قسمت پشت انسداد، سلولهای ریه تخریب میشوند و چربیهای غشای سلولی آزاد میشوند. همچنین سلولهای پاککننده ریه (ماکروفاژها) که پر از کلسترول و چربی شدهاند، در آنجا گیر میافتند و نمیتوانند خارج شوند. این تجمع چربیهای خود بدن باعث التهاب میشود. بنابراین، گاهی ذاتالریه لیپوئید نشانهای از وجود یک انسداد یا تومور در جای دیگری از ریه است.
نحوه تشخیص ذاتالریه لیپوئید
تشخیص این بیماری کارآگاهانه است و نیاز به دقت بالای پزشک دارد، زیرا در آزمایش خون معمولی نشانه اختصاصی ندارد. اولین و مهمترین قدم، گرفتن شرح حال دقیق است. پزشک باید با وسواس در مورد مصرف ملینها، قطرههای بینی، شغل بیمار، استفاده از مواد چربکننده لب و بینی و استفاده از ویپ سوال بپرسد. بدون این تاریخچه، تشخیص تقریباً غیرممکن است.
تصویربرداری نقش کلیدی دارد. در عکس ساده قفسه سینه (Chest X-ray)، لکههایی در قسمتهای پایینی ریه دیده میشود (چون روغن سنگین است و پایین میرود). اما عکس ساده خیلی دقیق نیست. سیتی اسکن (CT Scan) ابزار قدرتمندتری است. در سیتی اسکن، پزشکان رادیولوژیست میتوانند با اندازهگیری چگالی بافت (Hounsfield units)، متوجه شوند که ماده جمع شده در ریه چگالی منفی دارد که مشخصه “چربی” است. این یافته تشخیص را بسیار محتمل میکند. نمای “سنگفرش دیوانه” (Crazy-paving) نیز یکی از الگوهای دیده شده در سیتی اسکن این بیماران است.
برای تشخیص قطعی و صددرصد، نیاز به نمونهبرداری است. روش برونکوسکوپی (فرستادن لوله دوربیندار به ریه) و انجام شستشوی برونکوآلوئولار (BAL) استاندارد طلایی است. در این روش، پزشک مایعی را به ریه میفرستد و ساکشن میکند. مایع به دست آمده زیر میکروسکوپ بررسی میشود. اگر پاتولوژیست سلولهای درشتخوار (ماکروفاژها) را ببیند که شکمشان پر از قطرات چربی است (Lipid-laden macrophages)، تشخیص تایید میشود. برای دیدن بهتر چربیها از رنگآمیزیهای خاصی مثل “سودان سیاه” یا “روغن قرمز O” استفاده میشود که چربیها را رنگی و قابل مشاهده میکنند.
روشهای درمان ذاتالریه لیپوئید
مهمترین و اولین قدم در درمان ذاتالریه لیپوئید، قطع مواجهه با منبع چربی است. اگر بیمار روغن معدنی میخورد، باید فوراً قطع شود. اگر از قطره بینی چرب استفاده میکند یا در محیط کار با بخارات روغن تماس دارد، باید این روند متوقف شود. در بسیاری از موارد خفیف، همین کار باعث میشود که بیماری پیشرفت نکند و بدن به آرامی (هرچند خیلی کند) سعی در پاکسازی کند. اما برای موارد علامتدار، اقدامات پزشکی لازم است.
درمانهای حمایتی شامل اکسیژنتراپی برای کسانی است که سطح اکسیژن خونشان پایین است. فیزیوتراپی قفسه سینه ممکن است کمککننده باشد، اما چون چربی داخل بافت چسبیده است، خروج آن مثل خلط معمولی آسان نیست. در موارد التهاب شدید، پزشکان از داروهای ضدالتهابی استفاده میکنند تا واکنش سیستم ایمنی را سرکوب کنند و مانع از فیبروز (سفت شدن) ریه شوند.
در موارد بسیار شدید و نادر که حجم زیادی روغن وارد ریه شده و جان بیمار در خطر است، روشی تهاجمی به نام «شستشوی کامل ریه» (Whole Lung Lavage) انجام میشود. در این روش، بیمار تحت بیهوشی عمومی قرار میگیرد، لولهگذاری میشود و پزشکان با حجم زیادی سرم فیزیولوژی گرم، ریه را شستشو میدهند تا قطرات روغن و سلولهای مرده شسته و خارج شوند. این یک روش پیچیده است و فقط در مراکز مجهز انجام میشود. جراحی برای برداشتن تکهای از ریه که کاملاً تخریب شده و به منبع عفونت تبدیل شده است، آخرین راه حل است و امروزه به ندرت نیاز میشود.
پیشگیری از ذاتالریه لیپوئید
پیشگیری از این بیماری کاملاً وابسته به آگاهی و تغییر عادات است. بزرگترین گروه در خطر، سالمندان و کسانی هستند که مشکلات بلع دارند. برای این افراد، نباید از ملینهای بر پایه روغن معدنی (مانند پارافین خوراکی) استفاده کرد، بهخصوص قبل از خواب. جایگزینهای فیبری و داروهای جدیدتر ملین، ایمنتر هستند. اگر مجبور به استفاده هستید، بیمار باید کاملاً هوشیار باشد و در حالت نشسته دارو را مصرف کند، نه در حالت خوابیده.
از ریختن هرگونه روغن، وازلین، یا پمادهای چرب به داخل سوراخ بینی برای رفع خشکی اجتناب کنید. چربی با گرمای بدن ذوب شده و آرامآرام به سمت گلو و سپس نای سر میخورد. برای مرطوب کردن بینی فقط از سرمهای نمکی یا ژلهای محلول در آب که توسط پزشک تایید شدهاند استفاده کنید. افرادی که در صنایع فلزی، مکانیکی و جاهایی که مه روغن وجود دارد کار میکنند، حتماً باید از ماسکهای تنفسی استاندارد و فیلتردار استفاده کنند.
در مورد کودکان، هرگز به زور روغن یا داروهای چرب را به گلوی آنها نریزید، زیرا گریه کردن باعث باز شدن راه هوایی و پریدن روغن به ریه میشود. همچنین افرادی که از سیگارهای الکترونیکی استفاده میکنند باید بدانند که هیچ نظارت دقیقی بر ترکیبات مایع این دستگاهها وجود ندارد و استنشاق روغنهای حلال موجود در آنها ریسک بالایی برای تخریب ریه دارد. ترک ویپینگ یکی از بهترین راههای پیشگیری در دنیای مدرن است.
درمان دارویی ذاتالریه لیپوئید
باید صریح بود: هیچ قرص یا آمپولی وجود ندارد که بتواند چربی را در ریه “حل” کند. آنتیبیوتیکها روی چربی هیچ اثری ندارند و فقط زمانی تجویز میشوند که پزشک مطمئن شود عفونت باکتریایی ثانویه روی بافت آسیبدیده سوار شده است. تجویز بیرویه آنتیبیوتیک در این بیماران نه تنها کمک نمیکند، بلکه باعث مقاومت میکروبی میشود.
درمان دارویی اصلی متمرکز بر کاهش التهاب است. کورتیکواستروئیدها (کورتونها) مانند پردنیزولون، داروهای اصلی هستند که پزشکان تجویز میکنند. این داروها با سرکوب سیستم ایمنی، مانع از هجوم گلبولهای سفید به دور قطرات چربی میشوند و از تشکیل بافت جوشگاه (اسکار) جلوگیری میکنند. دوره درمان با کورتون ممکن است چندین ماه طول بکشد و دوز آن باید به تدریج کم شود. اثربخشی کورتون در همه بیماران یکسان نیست و هنوز اختلاف نظرهایی در مورد بهترین دوز و زمانبندی آن وجود دارد، اما در حال حاضر خط اول درمان دارویی محسوب میشود.
تفاوت بیماری در مردان و زنان
از نظر فیزیولوژیک، واکنش بافت ریه مردان و زنان به روغن تفاوت بنیادینی ندارد. اما “الگوی ابتلا” در گذشته تفاوتهایی داشت. در دهههای قبل، زنان بیشتر به دلیل استفاده از قطرههای بینی روغنی و محصولات آرایشی-بهداشتی حاوی روغن در اطراف صورت، و همچنین شیوع بیشتر یبوست و مصرف ملینها، در معرض نوع مزمن بیماری بودند. مردان بیشتر در معرض خطرات شغلی (مواجهه با روغنهای صنعتی) قرار داشتند.
اما امروزه این مرزها کمرنگ شده است. با گسترش مصرف سیگارهای الکترونیکی در هر دو جنس، الگوی جنسیتی در حال تغییر است. با این حال، برخی مطالعات نشان میدهند که بیماریهای خودایمنی در زنان شایعتر است و اگر ذاتالریه لیپوئید با یک بیماری زمینه ای همراه شود، تشخیص در زنان ممکن است پیچیدهتر باشد. در کل، جنسیت عامل تعیینکننده اصلی در شدت یا روش درمان بیماری نیست و هر دو جنس نیاز به مراقبت یکسان دارند.
درمان خانگی ذاتالریه لیپوئید
اصطلاح “درمان خانگی” برای بیماری که در آن بافت ریه پر از روغن شده، کمی گمراهکننده است زیرا هیچ گیاه یا دمنوشی قدرت خارج کردن روغن از اعماق ریه را ندارد. با این حال، اقدامات حمایتی در خانه حیاتی است. مهمترین کار، اصلاح سبک خواب است. بیمارانی که رفلاکس معده دارند (که یکی از علل ورود محتویات چرب معده به ریه است) باید حتماً زیر سر خود را هنگام خواب بالا بیاورند (حدود ۳۰ درجه) تا نیروی جاذبه مانع برگشت اسید و چربی به گلو شود.
هیدراتاسیون (نوشیدن آب کافی) کمک میکند تا ترشحات طبیعی ریه رقیق بمانند و سیستم پاکسازی مژکهای ریه بهتر کار کند. دوری مطلق از دود سیگار و هوای آلوده در خانه ضروری است. تمرینات تنفسی عمیق (مانند باد کردن بادکنک یا استفاده از دستگاه اسپیرومتر) که توسط پزشک توصیه شده، میتواند به باز نگه داشتن کیسههای هوایی کمک کند. ورزشهای سبک پیادهروی در هوای پاک به حفظ ظرفیت ریه کمک میکند، اما نباید به حدی باشد که باعث تنگی نفس شدید شود.
رژیم غذایی مناسب برای ذاتالریه لیپوئید
از آنجا که “آسپیراسیون” (برگشت محتویات معده به ریه) یکی از علل اصلی این بیماری است، رژیم غذایی باید متمرکز بر مدیریت رفلاکس معده (GERD) باشد. بیماران باید از خوردن غذاهای بسیار چرب، سرخکردنی، فستفودها، شکلات، نعناع و کافئین زیاد پرهیز کنند، زیرا این مواد دریچه بین معده و مری را شل کرده و احتمال برگشت غذا به ریه را بالا میبرند.
وعدههای غذایی باید کوچک و متعدد باشند. پرخوری باعث فشار به معده و افزایش ریسک رفلاکس میشود. شام باید حداقل ۳ تا ۴ ساعت قبل از خواب میل شود تا معده هنگام دراز کشیدن خالی باشد. برای بیمارانی که در بلع مشکل دارند، تغییر قوام غذا (مثلاً استفاده از غذاهای پوره شده یا غلیظ کردن مایعات) تحت نظر متخصص تغذیه یا گفتاردرمانی ضروری است تا از پریدن غذا به ریه جلوگیری شود. مصرف پروتئین کافی (گوشت سفید، ماهی، تخم مرغ) برای ترمیم بافتهای آسیبدیده ریه و تقویت سیستم ایمنی توصیه میشود.
عوارض و خطرات ذاتالریه لیپوئید
اگر ذاتالریه لیپوئید درمان نشود یا مواجهه با روغن ادامه یابد، عوارض جدی ایجاد میشود. مهمترین عارضه، فیبروز ریوی است. بافت ریه در واکنش به چربی، سفت و ضخیم میشود و خاصیت ارتجاعی خود را از دست میدهد. این تغییر غیرقابل برگشت است و باعث کاهش دائمی ظرفیت تنفسی میشود.
“عفونتهای ثانویه” خطر بزرگ دیگر است. باکتریهایی مانند مایکوباکتریومها (عامل شبهسل) و قارچها عاشق محیطهای چرب و کماکسیژن هستند و میتوانند روی آبسههای چربی سوار شوند و عفونتهای پیچیدهای ایجاد کنند که درمانشان بسیار سخت است. در موارد پیشرفته، نارسایی تنفسی رخ میدهد و بیمار وابسته به کپسول اکسیژن میشود. همچنین فشار خون شریانهای ریوی ممکن است بالا برود (هایپرتانسیون پولمونر) که در نهایت باعث نارسایی سمت راست قلب (Cor Pulmonale) میشود. خطر ابتلا به سرطان ریه نیز در مناطقی که دچار التهاب مزمن و طولانیمدت ناشی از روغن بودهاند، کمی بیشتر از افراد عادی گزارش شده است.
ذاتالریه لیپوئید در کودکان و دوران بارداری
در کودکان، این بیماری اغلب ناشی از اشتباهات والدین یا مشکلات ساختاری است. استفاده سنتی از روغنها برای تمیز کردن بینی نوزاد یا زورکی دادن روغن کرچک و روغن زیتون برای رفع یبوست، علل شایع هستند. همچنین کودکانی که دچار شکاف کام یا مشکلات عصبی هستند، بیشتر در معرض پریدن شیر و غذاهای چرب به ریه هستند. تشخیص در کودکان سختتر است چون نمیتوانند علائم خود را بگویند و اغلب با آسم یا عفونتهای ویروسی مکرر اشتباه گرفته میشود. توقف رشد کودک زنگ خطری است که باید پزشک را به شک بیندازد.
در دوران بارداری، به دلیل فشار رحم بر معده و تغییرات هورمونی، رفلاکس معده بسیار شایع است. اگر زن باردار برای یبوست بارداری از روغنهای معدنی استفاده کند، خطر آسپیراسیون و ذاتالریه لیپوئید بالا میرود. درمان در بارداری چالشبرانگیز است زیرا نمیتوان از سیتی اسکن (به دلیل اشعه) به راحتی استفاده کرد و مصرف کورتونها نیز محدودیتهایی دارد. بنابراین پیشگیری و مدیریت رژیم غذایی در بارداری اهمیت دوچندان دارد. اکسیژنرسانی مناسب به مادر برای سلامت جنین حیاتی است و هرگونه تنگی نفس باید جدی گرفته شود.
طول درمان ذاتالریه لیپوئید چقدر است؟
بیماران باید صبر ایوب داشته باشند. ذاتالریه لیپوئید بیماری نیست که با یک هفته مصرف دارو خوب شود. فرآیند پاکسازی روغن از ریه بسیار کند است زیرا ماکروفاژها (سلولهای پاککننده) به سختی میتوانند روغن را هضم و حمل کنند. بهبود علائم بالینی (سرفه و تنگی نفس) معمولاً چند هفته پس از شروع درمان کورتونی و قطع مواجهه آغاز میشود، اما پاک شدن کامل تصاویر رادیولوژی ممکن است ماهها یا حتی سالها طول بکشد.
در برخی موارد که فیبروز ایجاد شده باشد، تغییرات در عکس ریه هرگز کاملاً پاک نمیشوند و هدف درمان، جلوگیری از بدتر شدن و حفظ بافت سالم باقیمانده است. طول دوره مصرف کورتون معمولاً بین ۳ تا ۶ ماه متغیر است و قطع ناگهانی آن میتواند باعث شعلهور شدن مجدد التهاب شود. پیگیریهای منظم با سیتی اسکن هر چند ماه یکبار برای رصد روند بهبودی الزامی است.
نامهای دیگر بیماری ذاتالریه لیپوئید
این بیماری در متون پزشکی با نامهای مختلفی شناخته میشود. نام علمی دقیق آن Lipoid Pneumonia است. گاهی به آن Lipid Pneumonia (پنومونی لیپید) نیز میگویند. اگر بیماری ناشی از روغن پارافین باشد، ممکن است اصطلاح Paraffinoma (توده پارافینی) را بشنوید که به شکلگیری تودههای سفت چربی در ریه اشاره دارد. نام دیگری که برای نوع ناشی از استنشاق روغن به کار میرود، Oil Aspiration Pneumonia است. دانستن این نامها کمک میکند تا اگر در برگه جواب پاتولوژی یا رادیولوژی با آنها برخورد کردید، بدانید که همه به یک بیماری اشاره دارند.
نقش آتشخواران و بیماری ریوی
شاید برایتان جالب باشد که یکی از گروههای شغلی خاص که مستعد این بیماری هستند، “آتشخواران” (Fire-eaters) هستند. این افراد در نمایشهای سیرک، مواد نفتی یا پارافینی را در دهان نگه میدارند و سپس با فشار به سمت مشعل فوت میکنند. در حین انجام این کار، مقداری از مواد نفتی مایع ممکن است به صورت ذرات ریز (آئروسل) وارد ریه شود. این امر منجر به نوع حاد و بسیار شدید ذاتالریه لیپوئید میشود که به آن “ریه آتشخواران” (Fire-eater’s lung) میگویند. علائم در این افراد بسیار سریع و با درد شدید قفسه سینه ظاهر میشود و نیاز به بستری فوری دارد. این مثال نشان میدهد که حتی یک بار تماس با حجم بالای مواد هیدروکربنی چرب میتواند آسیبهای جدی به ریه بزند.
جمعبندی
ذاتالریه لیپوئید یک بیماری التهابی ریه است که نه توسط میکروبها، بلکه به دلیل تجمع چربیها و روغنها در کیسههای هوایی ایجاد میشود. این بیماری اغلب ناشی از مصرف نابجای ملینهای روغنی، قطرههای بینی چرب، مشکلات بلع (آسپیراسیون) یا استفاده از سیگارهای الکترونیکی (ویپ) است. علائم آن شامل سرفه مزمن، تنگی نفس و در موارد پیشرفته نارسایی تنفسی است. تشخیص قطعی با سیتی اسکن و مشاهده سلولهای حاوی چربی در مایع شستشوی ریه انجام میشود. درمان اصلی شامل قطع فوری تماس با ماده روغنی و استفاده از کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب است و آنتیبیوتیکها نقشی در درمان اولیه ندارند. طول دوره بهبودی طولانی است و پیشگیری از طریق اصلاح عادات مصرف دارو و محافظت شغلی، بهترین راه مبارزه با این بیماری است.